Een carriere per ongeluk

Met een rugzak vol vuile was kwam ik weer aan op Schiphol. Weer een bizar avontuur had ik overleefd en ik had zin om voorlopig in Nederland te blijven.

tiredtravelerWat nu? Vrijwel niets bezat ik, buiten bergsport spullen en kampeer toestanden. Van mijn vrienden moest ik het letterlijk hebben. En wat een geluk. Ik kon tijdelijk inwonen bij geweldige vrienden. Een oude ingedeukte auto kreeg ik kado, zomaar uit het niets van een andere goede vriend. In een keer was ik mobiel. Dat was een lachwekkend avontuur. Deze kon echter alleen starten als ie koud was, dus tanken op de snelweg moest met lopende motor of je moest heel wat koppen koffie drinken voor je verder ging. Via weer andere vrienden kon ik een baantje krijgen om wat broodnodig geld te verdienen. Dit was tussen sociale werkplaatsmensen maar ik was vooral dankbaar. Wat een zachte landing!

Ik werkte dus eerst in een hal waar ik papier moest nieten, boren, stapelen en kaften. Toen besloot ik dat er meer was en kreeg ik een baan op een debiteuren afdeling van een groot software bedrijf. Allemaal keurige mensjes die hun opleiding hadden afgerond en in hun uitgestippelde carrièrepad zaten. Sommigen superleuk, anderen zo onzeker en een triest theaterspel. Maar ik deed er mijn ding: klanten na-bellen en vragen waarom er niet betaald werd.  Deze software installaties gingen voor tientallen duizenden guldens tot aan meerdere miljoenen over de toonbank. Steeds maar dezelfde software welteverstaan, maar bij andere klanten. Er werd veel geld verdiend. Ik werd steeds vaker de spin in het web van problemen bij klanten en zodoende werden die opgelost en kwamen de al afgeschreven bedragen binnen en dat ging goed. Na een jaar kwam de directeur binnen om naar me te vragen en te zeggen dat dit uiteraard allemaal geweldig was. Ik kon het me wel voorstellen want ik had in 6 maanden €4 miljoen naar binnen geluld.
Maar ik had geen zin om dit echt heel lang te gaan doen. Ik had het wel gezien. Er waren geen andere perspectieven. Mijn collega’s hadden dit als pad gekozen en keken uit naar de dag dat hun titel van medewerker naar manager veranderde alsof er dan iets aan die inhoudsloze job zou veranderen. Er restte voor mij in ieder geval niets dan een glazen plafond en ik had nieuwe impulsen nodig.

Ik zei mijn baan op van de ene dag op de andere. Ik had géén spaargeld. Maar ik ging een bedrijf beginnen. Dit had ik besloten na een paar flessen wijn (hik!…) met een oude vriend die als designer het internet ingerold was. Aan het eind van een fles wijn of 2, 3 rest meestal een uitstekend idee was mijn ervaring. Ik had mijn zakelijke instincten wel een beetje ontwikkeld, had gezond verstand en wilde mijn mouwen opstropen om hier een succes van te maken. Het plan was simpel: die vriend websites kon maken en ik kon ze verkopen. Ik had nooit een opleiding gevolgd, leerde mezelf alles en werd door mijn eigen curiositeit en “de klantvraag” getriggerd alles te onderzoeken. Dit was de beste leerschool ooit. Binnen de kortste keren maakte ik ook eenvoudige websites, reclame banners. Vaak verkochten we zaken en zeiden we “ja” op alles om vervolgens met de handen in het haar uit te zoeken of sommige dingen technisch überhaupt wel konden. Met de radio op 10 en de poten op het bureau hadden we een feestje al knaagden we op een stokkie en waren we meestal blut. Met een oude 2CV Lelijke Eend vol deuken en met ramen die niet sloten zodat deze als vleugels zijwaarts openvlogen en de wind, parkeerden we meestel op veilige afstand als we bij klanten aankwamen.

Ook nare lessen waren er maar weer werd ik beloond door dingen gewoon te doen. Op een gegeven moment namen we vrij veel hooi op de vork. Soms werkten we letterlijk dag en nacht door. We deden echt heel uitgebreide dingen. Alles kon ineens met een computer en wij waren lekker creatief bezig. Websites, online advertenties, business adviezen, branding en design, bedrijfs muziek voor events, interviews met vooraanstaande zakenmensen over de internet-bubble en nog veel meer. Ook hadden we steeds vaker succesvolle samenwerkingen met andere bedrijven zoals reclamebureaus die al die technische expertise niet zelf in huis hadden. Zo kwam het dan een klant van hen belde en met naam naar mij vroeg: een AAA bank en of wij hun producten online konden plaatsen zodat klanten die dan konden afnemen. Te beginnen met designvoorstellen. Met deze groei kwamen er meerdere nullen achter de prijzen. We hadden eerst stage mensen maar later ook medewerkers in fulltime dienst. We gingen niet onopgemerkt en waren al “gefuseerd” met een paar studentjes bedrijfskunde in keurige grijze business suits. Toegegeven, op vele fronten waren ze zakelijker dan mijn partner of ik. Ook ik liep rond in driedelig grijs op een gegeven moment en ruilde mijn 2CV Eend om voor een Smart. “Ook leuk, maar anders”. Maar de tent werd ‘serieus’ en uiteindelijk politiek en gefrustreerd. Bottom-line ging het om de te verdelen centjes. Enfin, ik verkocht uiteindelijk mijn aandelen om op zoek te gaan naar groener gras, wederom…

Deze “successen” en lessen waren onderdeel van mijn drang om mezelf te kunnen laten meelopen in de “gewone wereld”. Geluk had plaatsgemaakt voor mijn idee van succes. Toen ik terugkwam in Nederland werd ik letterlijk de deur gewezen bij uitzendbureaus. Nu keek ik rond voor een baan waar ik als internet adviseur aan de slag kon. Ik werd binnengehaald als rijke aanwinst, een new media consultant bij een wetenschappelijk communicatie bureau voor medische organisaties de farmaceutische industrie. (…ik wist letterlijk niet beter en het gaf me bijzondere inzichten).
Ik had veel plezier met alle nieuwe en vooral internationale collega’s en in mijn werk en vooral daar buiten want ik ging erg veel uit en dat hield in minimaal 4 dagen per week om vier uur pas mijn nest in. Ik bleef een aparte “character” en ik had daar vrede mee en had vooral een leuke tijd. Ik kon vaak stellig gesprekken lamleggen door mijn “inzichten” of oplossingen te delen en was vaak de quasi grappige “olifant in the room”. Alle collega’s daar hadden allemaal postdoctorale studies achter de rug om vervolgens andere dingen te doen. Meer en meer verbaasde ik me erover. Mijn idee van de wereld was dat je vooral gewoon dingen moest gaan doen om te leren hoe en wat het was. Daar bleek het steeds op neer te komen. En juist de niet klassieke kennis, bleek waardevol. Ik klaagde echter niet als ik op Heathrow werd opgehaald door de luxe mercedes met privé chauffeur om me naar “mijn” IT team te rijden voor team meetings.

Mijn levensritme en mijn idee van ambitie of zelfverwezenlijking stond niet toe dat ik al aan een soort plafond zat. Zodra er zich kansen voordeden in de periode van internet bubbels en daarna, kreeg ik kansen en wisselde ik veelvuldig van baan. Tussendoor woonde ik nog in Barcelona om weer blut maar happy terug te komen op mijn Harley Davidson en weer een job te zoeken. Soms had ik gewoon veel geluk. Ik zag waar het gras groener was, leerde snel en van een u-vraagt-wij-draaien projectmanager besloot ik marketing manager te worden omdat ik niet langer andermans slechte ideeën wilde uitvoeren, zo bedacht ik. Van technische en planmatige kennis-werken naar slim en creatief werken trok me meer aan. Steeds vaker begon ik bij bedrijven die veel moestten omzetten omdat ze allemaal zwaar gefinancierd waren en in een bepaalde fase zaten dat er gecasht moest worden. Ik innoveerde de online producten en diensten en maakte het mooier, sneller, slimmer, leuker, goedkoper, logischer en wat er maar kon. Dus een beetje pappen en nathouden met adverteer budgetjes en die weer meten, zat er niet bij als “gewone marketing manager” en dat wilde ik ook niet. Ik zat in de websites, online transacties, mobiele apps, business models, online strategieën, publishing, big data harvesting en meer en meer en meer.

Ik was in de tussentijd een droom rijker die ik gerealiseerd had. Ik had mezelf 10 jaar de tijd gegeven en in jaar 9 kon ik een zeiljacht kopen. Zeilen kon ik niet maar dat zag ik als een relatief irrelevant detail. Een jaar later kon ik ietsje beter zeilen en nam ik ontslag van een bedrijf waar ik online spelletjes maakte en stapte ik aan boord in Amsterdam om uiteindelijk in Curaçao te eindigen. De trip duurde 6 maanden. Ik heb sommige trajecten nauwelijk overleefd: Stormen, bijna overvaren worden… Maar uiteraard ook echt onvoorstelbare mooie ervaringen en momenten. Kort gezegd was het inderdaad zo geweldig als ik het me had voorgesteld, haha… Het ervaren van de blauwe ronde planeet, heel letterlijk tijdslijnen overvaren, alles, de kleur van het water, het weer in alle honderden facetten, de nachtelijke hemel met alle sterren en planeten, alles onwerkelijk en prachtig. Na het ervaren van zoveel natuur, kwetsbaarheid, vrijheid, geluk en het ontmoeten van zoveel mooie mensen is weer aarden in “de businesswereld” met alle holle ego’s lastig, bleek.

Maar de eerste bankencrisis was een feit en een paar jaar later weer één. In dit soort fases was het “speel en investeer-geld” op en zo kwam het dat ik thuis zat. De posities die ik had gehad waren eigenlijk verschrikkelijke banen omdat het totaal onveilige politieke slangennesten waren die ik maar niet snapte. Ik wilde die ook niet snappen maar was blij dat het stopte. “Gewoon mooie dingen maken” werd een mijnenveld, vol ego’s, politiek, ellebogen en pijnlijke bedrijfsmatige manoeuvres waardoor zakenrelaties verziekt werden omwille van een paar Euro’s. Ook moest ik in de “rijke” wereld meewerken aan frauduleuze subsidie toestanden. Ik kon het niet geloven. Nooit was iets genoeg. Niet mijn wereld besloot ik…

Het hoofdstuk kwam tot een einde al wist ik het niet. Een kanteling. Een tipping point. Met een riante WW uitkering zat ik thuis en zaten er een hele boel dingen niet lekker bij me.  Al het leed in de wereld. Neo kolonialisme en de praktijk van de internationale handel. De Banken en hun business model. De farmaceutische wereld en hun business model. De voedsel, agrarische en biotech industrie en hun business model. De media en hun business model. De wapen industrieën en hun businessmodel. Het hield eigenlijk niet op. Ik werd er niet luchtiger en blijer van. Maar ik wilde méér en méér het naadje van de kous weten van kort gezegd, ALLESSSS…. History, archeologie, oude geneeswijzen, het menselijk lichaam, magnetisme, quantum physics, het universum, oude wijsheden, spiritualiteit, religies, ons brein, filosofieën, realiteit, mythes en nog veel meer, but you get the picture 😉

Er waren zovele grote vragen die ik nooit beantwoord zag. De grote geheimen der aarde. Ik had grote behoefte om de wereld beter te maken. Mijn handen jeukten. Steeds vaker kwam er iets op mijn radar waar ik steeds meer aantrekkingskracht van voelde. Ik wilde er alles over weten. Hoe meer ik erin dook, hoe meer ik ontdekte dat het alles aan elkaar verbond. Het leek het missende puzzelstukje. Mijn hernieuwde wereldbeeld klopte beter dan daarvoor?! Alsof ik een groot geheim ontdekte. Dit wilde ik gaan ervaren en onderzoeken. Mijn besluit stond vast. Ik wilde op zoek naar de oude (simpele blije) “Luc” en was vastbesloten een nieuw avontuur aan te gaan… Ik was er rijp voor en ik ging het doen!  (wordt vervolgt…tot de volgende blog)