Een ander leven

Ik heb me wat terughoudend gevoeld over het publiceren van dit verhaal. Het voelt vrij kwetsbaar ergens. Het is het meest intense en inzichtgevende moment van mijn leven geweest. Meer dan al mijn andere ervaringen tesamen. Mijn terughoudendheid om hiermee naar buiten te treden komt toch vooral door angst voor onbegrip en hierdoor (negatieve) oordelen. Maar ik weet beter en oordelen vanuit angst en onbegrip hoor ik naast me neer te leggen, maar toch. Toch is dit cultureel niet helemaal geaccepteerd. Maar het is ook cultuur die haaks op de vrijheid staat die ons gegeven is voorbij onze angsten.  Sommige mensen zullen wellicht wat weerstand voelen met het lezen hiervan. Dat spijt me. Het spijt me voor hen. Ik hoop dat men kan accepteren dat dit is mijn persoonlijke ervaring is. Het is geen promotie of aanbeveling want het was alles behalve entertaining. Het was een waar avontuur “naar binnen” en een zware tocht. Voor mij is was de meest levensveranderende en intense beleving die ik ooit had en me blijvend veranderde op vele vlakken w.o. emotioneel en hoe ik in het leven sta en hoe ik de wereld zie en ook andere mensen. Ik geloof dat het me vooral weer in connectie bracht met moeder aarde. Het één worden. En dit is hoe het begon…

Alle jaren waarin ik als keurige mede-burger werkte als wat meestal neerkwam op internet adviseur, raakte ik meer en meer geraakt door de effecten van de wereld om me heen, het onrecht, humanitair leed en onbenutte alternatieven op zovele fronten. Ik deed niet wat het leven met me voor had. Ik voelde dat ik hiervoor “niet in de wieg gelegd was”. Ik raakte meer en meer gefrustreerd door mensen die gevangen zaten binnen de kaders van, zoals ik zeker ook, rechtlijnig en zwart-wit en ongenuanceerd gedachtengoed. Dat klonk allemaal “logisch” maar deed onrecht aan de aard en waarden van de realiteit die het tot gevolg had. Ik wilde een betere wereld voor iedereen en gunde het ook iedereen. Maar hierom was ik boos en dat vuur voelde ik branden. Want ja, ik was ook lekker logisch. Logisch toch? 😉

Een hoofdstuk kwam tot een einde al wist ik het niet. Een kanteling. Een tipping point was al gepasseerd. Met een WW uitkering zat ik thuis en zaten er een hele boel dingen niet lekker bij me. Ik wilde de oude eenvoudig happy Luc terug. Want ik begon een sjagerijnige zelfvoldane eikel te worden. Maar er was meer; Al het leed in de wereld. Neo kolonialisme en de praktijk van de internationale handel. De Banken en hun business model. De farmaceutische wereld en hun business model. De voedsel, agrarische en biotech industrie en hun business model. De media en hun business model. De wapen industrieën en hun businessmodel. Het hield eigenlijk niet op. Ik werd er niet luchtiger en blijer van. Maar ik wilde méér en méér het naadje van de kous weten van kort gezegd, ALLESSSS…. History, archeologie, oude geneeswijzen, het menselijk lichaam, magnetisme, quantum physics, sub-atomic gold, het universum, oude wijsheden, spiritualiteit, religies, ons brein, filosofieën, realiteit, mythes, truth en nog veel meer, but you get the picture 😉

file000686341088Ik voelde dat ik terug naar de natuur verlangde en de pracht van die eenvoud en hetgeen dat me te bieden had. Want vanaf jong voelde en wist ik al dat mijn geluk, dicht bij de natuur lag. Want het was bergsport, zeilen of door de natuur trekken of kamperen e.d. dat “zo natuurlijk”, zo recht, goed en echt voelde. Op een bankje in een stad zitten, voelt anders dan in je eentje in het bos zitten… op een berg of deinend op je zeiljacht. Of met een kampvuur bezig zijn of er alleen maar in staren. De lucht die je inademt. Je reactie op de elementen. Eén zijn daarmee. Ik miste het. De waanzin van een corporate bestaan had zich zo helder gemanifesteerd. Dus wat nu?..

Ik kwam op het pad een ruim 4000 jaar oude zielsmedicijn, gemaakt van specifieke amazone lianen en andere planten. Planten uit ruim 40.000 verschillende soorten die een unieke combinatie hebben. Door deze heilige planten werden diepe inzichten verkregen en een verruiming van het bewustzijn. Deze planten dragen naar men zegt, kennis over en de drank wordt dan ook respectvol en ritueel gebrouwen. De symboliek van de klier die je hiermee activeert of die dit natuurlijk aanmaakt bij ieder mens en ook de meeste dieren en sommige planten, is alom en wereldwijd aanwezig, door de eeuwen heen in vooral religieuze iconen. Het hoofd van Buddha, het oog van Horus, de dennenappel op het Vaticaan plein en de staf van de Paus, enfin, legio en de verklaring hiervoor bleef obscuur en verhuld. Ik was er heel benieuwd naar en had tientallen video verklaringen gezien van mensen die dit gedaan hadden. Ik vond ze een soort Buddha-vibe hebben, rustig, helder, vredig.

Ik had tevoren hard aan mijn eigen psyche en emotionele huishouding gewerkt en ben altijd zo eerlijk mogelijk tegen mezelf geweest. Ik stelde mezelf altijd maar één vraag, keer op keer: Waarom?…
Eigenlijk heb ik altijd (buiten mijn carrière dwaalspoor) mijn hart gevolgd. Van trektochten door het hart van Borneo tot de klimmen in de Andes, van ijsklim avonturen in winterse de Alpen tot trektochten in de Himalaya, van zeilen naar de Cariben vanuit Amsterdam tot het volledig omarmen van het krijgen van een lief klein baby meisje, als papa. Alles was in mijn hart.

Het bleek raadzaam, dat als je zo’n ritueel onderging, je er met een bepaalde vraag of verzoek of set vragen aan kon beginnen. Voor mij waren dat een aantal aspecten die ik aan mezelf wilde versleutelen. Ik wilde allereerst af van de “angst voor verlies van controle”. Dit overheerste de meeste negatieve aspecten aan mijn persoonlijkheid, meende ik. Ik wilde ook meer geduld kunnen opbrengen en ik wilde meer inzicht in mijn ego omdat ik altijd “zo lekker in mijn vel zat” en vol van mezelf was. Geduld omdat ik altijd erg oplossingsgericht was en regelmatig moeite had mensen te laten uitpraten. Meer en meer begreep ik wat werd bedoeld met ego en dit was anders dan ik daarvoor begreep. Ik wilde graag meer inzicht in de aard en oplossing hiervan.

De dag van het ritueel was daar. Met enigszins een anticiperende spanning ging ik het tegemoet. Ik had eigenlijk niet echt angst. Alle mensen die er voor het eerst aan meededen kregen apart een introductie in wat men kon verwachten en wat men van hen verwachtte. Dit was nadrukkelijk de toezegging niet bang te zijn, er zoveel mogelijk open voor te staan en de wens de hele avond aanwezig te blijven (om niet weg te gaan zonder begeleiding).
Iedereen kreeg een glas met Ayahuasca waarna men weer plaats nam. Deze eerste sessie voelde ik me erg op mijn gemak en kon ik me goed concentreren op mijn vragen. Ik had het gevoel levendig te dromen zonder in slaap te zijn. Het voelde als een prachtige meditatie waarin je ongedwongen vrij visueel je gedachten kon terug-pellen. Na een tweede glas Ayahuasca voelde ik, dat het ondanks mijn bewuste waak-toestand ik, in een meer donkere grotere droom wereld geraakte, het voelde als het universum, die ineens zo helder was dat je zeker wist dat je ergens was waar het onmetelijk in alle maten en schalen en ook tijdsloos was. Het was een complete andere bewustzijnsvorm die een enorme indrukwekkende toestand van geest tot gevolg had. Ik was gewoon niet meer híer. Ik sloot mijn ogen en was gewoon met mijn bewustzijn elders. Not in the world…

Ik was ook niet alleen in díe wereld. Ik was te gast. Ik voelde dat ik in contact was. Ik stelde me voorzichtig de vragen, althans, ik dacht eraan en werd meegevoerd in beeld en emotie en geluid (als in een droom), waarin ik meegenomen werd op reis naar de antwoorden. Eigenlijk ging het vrij snel, althans zo voelde het.  Voor mijn gevoel duurde het beantwoorden van mijn initiële vragen heel erg kort waarna er nog uren restten. Mijn initiële vragen waren voor mijn gevoel de eerste vijf minuten beantwoordt. Ik kreeg diep inzicht in mijn emoties en zag mezelf visueel, door de ogen van mijn partner. Ik voelde haar liefde voor me en zag het geduld dat ze opbracht en hoe (naar en vervelend) ik hiermee omging. Dit was erg pijnlijk voor mij en ik merkte veel weerstand bij zulke heldere feedback. Ik liet alle belangrijke personen in mijn leven de revue passeren en liet me meenemen in een hoger bewustzijn tour van mijn emoties en de antwoorden op vragen die ik niet per se stelde maar wel beantwoordt wilde zien. Ik kon wel bewust kiezen waar ik antwoord of eigenlijk inzicht in verkreeg. De soms lastige inzichten deden me beseffen hoezeer ik scheef zat, naar deed en de hoe diepere angsten hier de oorzaak van waren. De paden en routes van mijn aangeleerde emotionele reflexen of Pavlof reacties, toonden mij hun zin en onzin en wat ik werkelijk voelde, welke angsten overbodig en onnodig bleken en hiermee de meeste vertakte angst manifestaties.
Hierdoor kwam ik met complexere vragen met condities, voorwaarden en bijzondere eigenschappen en uitzonderingen, alsof het antwoord dan anders zou zijn. Dat was niet zo (uiteraard) en alleen de uitleg vanuit steeds creatiever uitgangspunt werd het antwoord een langere tocht met alle andere alternatieve uitkomsten, die wellicht het best kon worden omschreven als droom verhaal of reis met nare beelden als visueel uitleg omdat ik er naar vroeg en met hetzelfde antwoord tot gevolg hebbende: Liefde!!!!… Liefde! Liefde…. Alleen liefde bleef overeind. Dat is de enige keuze. Alleen liefde kun je eeuwig laten duren en alleen liefde kan iemand steunen en meegeven of achterlaten. Liefde is de energie en het gevoel en het licht. Alles dat positief was. Hoe kon een plantensapje een “stoere man van de wereld” mij huilend van ontroering in volle overtuiging laten ervaring tot op DNA niveau dat “liefde”, alles is… en het enige dat ik moet geven want de rest is negatief, onnodig want controle bleek ook al niet te bestaan, haha… Liefde is het énige dat ik kan achterlaten op aarde. Mijn enige voetstappen op aarde bestaan uit de liefdevolle intenties en emoties die ik teweeg bracht. Voor mijn dochter, voor mijn geliefden, voor mijn vrienden, voor alles en iedereen.
Hoe kon zo’n bewustwording bestaan? Ik realiseerde me dat alles wat ik geleerd had over derde oog inzicht en kruin chakra activatie en de geactiveerde pijnappelklier hier in actie waren. De overtuigende grootsheid van ervaring en de helderheid van de inzichten zullen me altijd bij blijven.

Ik ontwaarde twee basisemoties waarvan er één liefde was.  De enige andere basis emotie is “angst” met al zijn obscene vertakkingen en manifestaties. Angst in de zin van “what if” redenaties en “risico indekkings mechanismen” en andere angsten als boosheid, haat en alles wat negatief is feitelijk, komt hieruit voort.

Zelfliefde zei me eigenlijk niks. Het was ook een beetje een nieuwe term voor me. Net als zovele termen had ik nooit te maken gehad met psychologen, psychiaters, mensen met (jeugd) trauma of hierover gesproken en waar men dan mee worsteld. Ik had er letterlijk geen woorden voor. Mijn vocabulair schoot eenvoudigweg tekort. Maar omdat ik altijd niks voelde bij de vraag, heb ik zelfliefde, stelde ik deze. Ik kreeg twee “Lucs” te zien. Eén met de vraag en één met het antwoord. Een lange fijne knuffel met mezelf kon ik aanschouwen. Ik voelde het . Het was helemaal fijn.

Na maanden lang echt heel veel onderzocht te hebben over zoveel dingen die met onrecht te maken hadden voelde ik wel onrust. Uitbuiting en manipulatie, daar kon ik me echt over opwinden. Maar “ignorance” ook. Wat mensen toelaten is wat er gebeurd. Nooit zijn vrijheden weggegeven. Altijd moest er gevochten worden: stemrechten, gelijke rechten, opheffen van verboden, etc. etc. In een soort pauze zat ik plots op handen en knieen op een strand. Ik keek op mezelf vanuit een hogere positie neer en ik zat tegelijkertijd op het strand. Maar ik kon alleen het strand zien maar wel tussen die twee perspectieven communiceren. “Sla maar” zei de stem op hoogte. Uh, huh? Ja, sla maar. Sla alles er maar uit. Ik voelde wat er bedoeld werd en ik begon het ondiepe water te slaan en voelde het natte zand op mijn vuisten. Ik sloeg erop los en het voelde goed. Ik raakte uitgeput en keek omhoog of het ‘al goed was zo’? Afkeurend kreeg ik de feedback te voelen en weer moest ik door. Ik sloeg er op los en weer de vraag en weer de afkeuring tot ik dacht dat ik bewusteloos neer zou vallen op dat strand, toen pas was het okay. In mijn gevoel daarna realiseerde ik me dit kado. Mijn ruim veertig jaar opgebouwde ‘boosheidjes’, frustraties, onrecht gevoelens, alles had ik eruit kunnen slaan. Ik was op en voelde me uitgeput maar vredig. Het voelde totaal anders.  Het zonder alvast te wachten op de bevestiging van je negatieve oordeel, kun je in vrede luisteren, observeren  en zo werd deels mijn verzoek ingewilligd, ik wilde graag méér geduld. Intussen realiseer ik me dat oordelen, ook onbewust, erg veel negativiteit met zich mee brengen en vaak ook cultureel ingegeven zijn.

ayahuasca

Ik herinnerde me een concept dat me intrigeerde: parallelle universums. Ik zag me verschillende dingen denken, doen, anderen ook en bij elke variatie en keuze werd er een andere realiteit gemanifesteerd. Eerst zag ik in slowmotion deze werking en als schil om schil vlogen de parallelle universums achter elkaar aan als een schil om de aarde heen tot het sneller en sneller ging en er een ‘zoom’-geluid ontstond. Het leek wel een Aum of Om-geluid: ॐ. Maar toen ik onder de indruk was van wat ik nog net kon beseffen maakte deze ॐ -toon, plek in een vrolijk deuntje dat de ervaring van al zijn “zwaarte en diepte” ontnam. De toon loste op in een deuntje alsof het allemaal ook niets uitmaakte en het leven een vrolijk deuntje was. Een dans. Een voorstelling vol keuzes.

Het gevoel van totale ontzetting was de “realisatie” toen ik weer buiten was, dat het hele universum zich in ons bevind. Alles was in mijn hoofd. De onmetelijkheid hiervan was niet te bevatten maar ik was ontdaan. Maar ondertussen geloof ik dat onze hersens een zender als  wel een ontvanger zijn.

Ik voelde zo’n intens stralend energetisch gevoel van geluk en dankbaarheid dat me totaal consumeerde en overviel. Ik realiseerde me hoezeer ik dankbaar was voor alles wat ik ooit heb ontvangen en mocht meemaken, alle vriendschappen, een fijn leven, waardevolle liefde en een prachtig persoon als partner die me zo ontzettend lief heeft en uiteraard mijn ongelofelijke dochter. Maar ook mijn moeder die een jaar ervoor een zware beroerte heeft gehad en met wie ik een week later op vakantie zou gaan terwijl ze verlamd is. Ik wilde deze Ayahuasca ervaring daarvoor hebben gedaan in de hoop dat ik haar in haar verlamde staat met alle liefde en geduld zou kunnen verzorgen en als dat minder goed zou gaan, ik niet in paniek of gefrustreerd of met ongeduld zou behandelen. (Dat lukte ook, we hebben samen zo gelachen en meer mensen huilend gezien van ontroering, dan in ons hele leven daarvoor. En toen het wat minder ging kon ik liefdevol rustig blijven, vol begrip en kalm).

De dood heeft me altijd het gevoel gegeven dat ‘t iets is, dat finaal is, dat eindigt. Onze complexe biochemische reactie stopt met het lichaam. Het concept van een leven na de dood, wat de kerk schetste vond ik onmogelijk te accepteren. Maar dit idee dat het eindig is, bestaat niet meer. Ik weet dat ik weer terugkeer. Bewustzijn kent geen einde. Hiermee is ook reïncarnatie zo logisch voor me. Terugkeer naar díe wereld, waarin we één zijn, waar alles licht is, liefde is, waarin alles bestaat dat ooit was en wordt en kon bestaan, tijdsloos. Ik heb dan ook mededogen voor hen die geliefden moeten missen maar mijn ervaring en gevoel zeggen me dat er een verrassing wacht. Iets onvoorstelbaars. Iets hemels waarin alleen jij jezelf moet aanschouwen en je ‘zonden’ onder ogen ziet om lering te trekken uit je tijd hier. Dat gaat vanuit een intens liefdevol perspectief dat het heel heftig maakt. Mijn enige vrees is verzet bij dit idee van anderen vanwege het leed dat het hen mogelijk doet. Ik wens iedereen dit. Die vrede die het brengt. Maar het is niet aan mij. Ik bewandel slechts mijn pad met mijn overtuiging. Afgelopen jaar heb ik weer een (DMT) ervaring gehad die als een “bijna dood ervaring” omschreven kan worden. Licht dat je consumeert en waarin je oplost, zo vredig en liefdevol, woorden schieten tekort en “it just takes your breath away”. Ik geloof dan ook in de bijna dood ervaringen van anderen en DMT ervaringen die vaak in grote lijnen hetzelfde omschrijven. Ik geloof niet in een soort toeval. Het is wederom míjn persoonlijke ervaring. Er wacht geen Petrus; slechts de confrontatie met je eigen (liefde-loze) daden die genoeg weerzin opwekt en die hel is, vanuit zo’n intens liefdevol helder perspectief.

“You are a divine being. You matter, you count. You come from realms of unimaginable power and light, and you will return to those realms.” – Terence McKenna

Ik voelde de inzichten en de hierdoor gemanifesteerde verandering als nieuwe energie-banen door me heen gaan. Ik kreeg te zien dat ik volledig een reset kon krijgen en als een hand om een groot kristal draaide de hand en verbrijzelde het. Ik hoorde en voelde het barsten en knisperen van het kristal. Ik was dat kristal. Ik krijg er nog steeds kippenvel van als ik er aan denk. “Of ik nóg meer verandering wilde”, werd me gevraagd. We konden helemaal terug naar de basis… Door Ayahuasca, de (voor mij) aanwezige intelligentie in de vorm van een soort stem waarmee in communiceerde. on-netflix-now-dmt-the-spirit-moleculeIk was al helemaal onthutst en verward over mijn nieuwe gewaarwording en gevoel dat ik dat niet aandurfde. Ik durfde het niet aan om volledig “ont-wikkeld” te worden. Nederig zei ik dat ik het graag even aankijk met mijn vorderingen en inzichten tot nu toe. Ook een laatste glas met extra (Ayahuasca) thee, sloeg ik vriendelijk af toen me de optie me geboden werd. De reis was al zó “bovenaards” of hemels-intens geweest. Als een mier in een discotheek vol felle kleuren en felle en knipperende lichten en geluid, zo allemachtig minuscuul voelde ik me in deze wereld. Het was ook geen happy drug en het was een veeleisende ervaring die diepe indrukken achterliet die mij in ieder geval emotioneel volledig verbouwereerd achterliet. De niet te bevatten grootsheid van “het Goddelijke” liet me realiseren hoe petit en niets betekend ik was op de schaal der dingen. Sommige inzichten en ervaringen waren zo groots dat het me emotioneel helemaal “naakt”, huilend achterliet, in positieve (figuurlijke) zin. De heftigheid en zuiverheid van liefde. Ontwapend, in overgave, in vertrouwen, in liefde… En de mate waarin dit gevoel en de inzichten écht zijn, als concrete waarheid en bouwsteen van bewustzijn, liet me totaal verbouwereerd en ontroerd achter. Als een positieve shell-shock…

Ik kwam die avond thuis bij een liefdevolle, geduldige en begripvolle vriendin die me alle tijd gaf deze meest emotionele, intense en indrukwekkende ervaring ooit te proberen te omschrijven. Wat het me deed (Dankbaarheid), wat het me toonde (Liefde is alles) en hoe ik het heb ervaren (Wereldbeeld veranderend). Het was niet per se een “trip”, maar eerder (abrupte) een afslag van een levenspad waarbij je niet langer jezelf kunt verloochenen door luiheid, manipulaties en andere negativiteit zonder dat helder te voelen en ervaren.

Het heeft me meegegeven emoties van mezelf maar ook van anderen beter te begrijpen en aan te voelen. Waar komt iemand vandaan met wat die zegt. Wat schuilt daaronder? Hoe veel beter zijn mensen te begrijpen en kun je zoveel beter tot communicatie en contact komen. En zo is het nog steeds. Ik kom zo prettig en relatief eenvoudig in positief contact met anderen. Die connecties zijn zo waardevol. Maar ik kan nog steeds “too much” zijn met mijn stelligheid, energie en directe manier van communiceren. Maar oh, wat een verschil en hoe anders is de wereld en hoe anders reageert deze op míj?! Alsof ik toch (weer?) een hele leuke gozer ben 🙂
Ook merk ik dat ik in communicaties altijd de waarheid kan brengen op een manier die (als die waarheid vervelend is) geaccepteerd wordt. Geen short cuts of white lies. Dat voelt goed.

Mijn dieet is onbewust drastisch veranderd. Ik heb mijn voorkeuren merkbaar veranderd “gevoeld”? Ik kon het nooit omschrijven. Ik ben grotendeels vegetarisch geworden. Ik kan niet van mezelf accepteren ook dat ik in een vraaggestuurde economie oorzaak ben van immens dierenleed en de karma die hiermee gepaard gaat. Plus mijn lichaam reageert zo heftig op gezonde voeding. Alsof het me toe roept: Dank je, zodra ik bijvoorbeeld bessen eet of sapjes drink. Ik ben een Hemp-burger gaan produceren om meer bewustzijn te genereren en dit laagdrempelig te introduceren (naast de OplaadFabriek).

imag2348Sinds mijn ervaring die in 2013 was, heb ik regelmatig dingen gemanifesteerd gezien die ik een half jaar tevoren uitsprak en hoopte. Een tweede zeilreis naar de Cariben. Deze keer had ik geen geld echter. Maar het werd één van mijn mooiste ervaringen. Ook sprak ik in de Cariben uit dat in een community wonen me erg aantrekkelijk leek. En zonder eigen keuze (behalve ‘ja’ zeggen), werd dit pad waar gemaakt door vriendinnen die me hiertoe introduceerden. Ook dat i.p.v. een kantoorbaan ik fietsend door Amsterdam allerlei klussen had en vrolijk mijn ding deed. Dus, mijn ervaring is, spreek je hoop uit en visualiseer dat. Ik heb het zien uitkomen, al komt het zelden direct herkenbaar tot stand. Meestal is het er al en kun je plots realiseren dat het een feit is. Dus “spell” it out 😉

“Nature loves courage. You make the commitment and nature will respond to that commitment by removing impossible obstacles. Dream the impossible dream and the world will not grind you under, it will lift you up. This is the trick. This is what all these teachers and philosophers who really counted, who really touched the alchemical gold, this is what they understood. This is the shamanic dance in the waterfall. This is how magic is done. By hurling yourself into the abyss and discovering its a feather bed.”  –  Terence McKenna

Ik zit diep, blijer in mijn vel. Nog steeds heb ik al die eigenschappen of vervelende kenmerken maar deze manifesteren voornamelijk met veel stress. Ik ben nog steeds een persoon met zwakheden, ik faal continu, heb angsten maar ervaar een groot gevoel van dankbaarheid voor alles, voel harmonie en waardering voor de natuur, schoonheid en de mensheid. Ik ben zwak, kan vanuit oordelen (angsten) plots uitvallen tegen mensen die ik lief heb (oordelen). Maar ik voel mijn hart als nooit tevoren en dat klopt vol verwachting van wat komen gaat. Ik wil mijn leven ten volle  blijven leven als het me gegeven is. Ik wil een betere vader zijn en een beter, liever persoon. Ik doe mijn best en hoop dat ik hiermee aan mijn eigen verzoek voldoe want het houdt nooit op. Op zoek naar de oude Luc kwam ik een nieuwe tegen. Een “ont-wikkelingsproces” volgde. Ik voel me goed en heel gelukkig. Ik kon in de weken erna in mijn emotie kruipen en mijn tranen de vrije loop geven vanuit een diepe rauwe authentieke geopenbaarde dankbaarheid.
Ik heb het ervaren als een geheel nieuwe ik, een tweede kans op leven (ervaren), in één lifetime. Bijna alle emoties voelen echt anders en dat is toch wie je bent en soms snap ik zelfs niet wat ik voel. Ik geloof in ieder geval dat dit super waardevol voor me is.

Ook realiseerde ik me dat ik slechts onzinnige dingen gedaan had op de grote schaal der dingen. De wereld werd niet beter of mooier omwille van mij, buiten mijn (liefde voor mijn) dochter. Het inzicht en de overtuiging dat liefde het antwoord is, is ook de reden dat de OplaadFabriek bestaat. Liefde als basis te nemen voelt goed. Iets terug doen voelt goed. Je eigen ‘natuur’ en je eigen lijf en geest een liefdevolle kans  bieden zich zelfbewust te maken, te herstellen en/of positief te ontwikkelen, daar sta ik voor. Natuurlijk jezelf zijn is alles.

Vele vrienden vonden mijn verandering lastig en konden “er niks mee”. Ik kende niemand die het ooit had gedaan (intussen tientallen). Dus ik had geen klankbord, buddy of andere raadgever. Het was soms pijnlijk en vooral héél erg eenzaam. Vooral “voelde ik veel” en voelde me vooral ver afdrijven. Ik zag iedereen zó worstelen met zijn of haar pijn. Het was erg lastig voor me om me hiervoor af te sluiten. Ik voelde me alleen en probeerde mijn plannen op te pakken en mijn zeiljacht voor te bereiden op een tocht naar de Cariben. Met elementaire zaken bezig zijn en dicht bij de natuur zijn op die manier, voelde erg goed. Er kwamen veel nieuwe prachtige mensen in mijn leven, dat had ik niet verwacht of zien aankomen.  Ook meer op dezelfde frequentie. Intussen hersteld het contact met ouwe maatjes wel maar is dit ook een proces dat lastig is te aanschouwen als een maatje voor je gevoel alles verliest qua zekerheden zonder zich schijnbaar druk te maken, begint te “zweven” en ook nog vegetariër is geworden. Lange tijd kon ik me alleen in metaforen uitdrukken als ik het over mijn ervaring had omdat woorden me te kort schoten. Dus dat dat lastig lag bij vrienden die me lang kenden als “de oude Luc”, kan ik me inleven. Ik denk dat het voor vele mensen om heen een behoorlijke intensieve uitwerking heeft gehad.

Mijn les? Liefde is het antwoord ongeacht de vraag. Waarom voel ik dat soms dan niet? Je bent de ruis op je eigen zender. De vlekken op je eigen lens. Alleen je hersenspinsels maken het je wat lastiger. Was dit echt nodig? Persoonlijk denk ik dat dit me enorm geholpen heeft. Ik had nooit iets met therapie of kende niemand die dat ooit kreeg of gaf maar toen ik weg liep die avond na die ervaring voelde het als 10.000 uur therapie op één avond. En ja, na afloop voelde ik me onmetelijk verlicht van alle stress, negativiteit, boosheid en frustratie en onzekerheid die ik mezelf allemaal aangedaan had over vele jaren. Loslaten, dankbaarheid en het “nu” zijn key in mijn geluk.

Ik hoop wat terug te geven want ik kan mezelf alleen maar voorstellen, positieve dingen12957701_1313507848662843_6515346342991674651_o te doen. Iets dat bijdraagt. Iets dat heelt. Ik leer veel en leer vooral veel van anderen. Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik me realiseer dat niet iedereen is zo’n leven gegund als ik. Ik kan alleen maar mijn best doen om mijn tijd op aarde iets achter te laten dat zinvol en liefdevol is. Want dat is mijn antwoord en dit is mijn leven.  En daar ben ik zo ontzettend dankbaar voor. What a trip! 😉


P.S. Mocht je nog meer willen weten over DMT of Ayahuasca, dan is dit een documentaire over het eerste wetenschappelijk onderzoek hierover. Een aanrader 😉
DMT – The Spirit Molecule 

Een carriere per ongeluk

Met een rugzak vol vuile was kwam ik weer aan op Schiphol. Weer een bizar avontuur had ik overleefd en ik had zin om voorlopig in Nederland te blijven.

tiredtravelerWat nu? Vrijwel niets bezat ik, buiten bergsport spullen en kampeer toestanden. Van mijn vrienden moest ik het letterlijk hebben. En wat een geluk. Ik kon tijdelijk inwonen bij geweldige vrienden. Een oude ingedeukte auto kreeg ik kado, zomaar uit het niets van een andere goede vriend. In een keer was ik mobiel. Dat was een lachwekkend avontuur. Deze kon echter alleen starten als ie koud was, dus tanken op de snelweg moest met lopende motor of je moest heel wat koppen koffie drinken voor je verder ging. Via weer andere vrienden kon ik een baantje krijgen om wat broodnodig geld te verdienen. Dit was tussen sociale werkplaatsmensen maar ik was vooral dankbaar. Wat een zachte landing!

Ik werkte dus eerst in een hal waar ik papier moest nieten, boren, stapelen en kaften. Toen besloot ik dat er meer was en kreeg ik een baan op een debiteuren afdeling van een groot software bedrijf. Allemaal keurige mensjes die hun opleiding hadden afgerond en in hun uitgestippelde carrièrepad zaten. Sommigen superleuk, anderen zo onzeker en een triest theaterspel. Maar ik deed er mijn ding: klanten na-bellen en vragen waarom er niet betaald werd.  Deze software installaties gingen voor tientallen duizenden guldens tot aan meerdere miljoenen over de toonbank. Steeds maar dezelfde software welteverstaan, maar bij andere klanten. Er werd veel geld verdiend. Ik werd steeds vaker de spin in het web van problemen bij klanten en zodoende werden die opgelost en kwamen de al afgeschreven bedragen binnen en dat ging goed. Na een jaar kwam de directeur binnen om naar me te vragen en te zeggen dat dit uiteraard allemaal geweldig was. Ik kon het me wel voorstellen want ik had in 6 maanden €4 miljoen naar binnen geluld.
Maar ik had geen zin om dit echt heel lang te gaan doen. Ik had het wel gezien. Er waren geen andere perspectieven. Mijn collega’s hadden dit als pad gekozen en keken uit naar de dag dat hun titel van medewerker naar manager veranderde alsof er dan iets aan die inhoudsloze job zou veranderen. Er restte voor mij in ieder geval niets dan een glazen plafond en ik had nieuwe impulsen nodig.

Ik zei mijn baan op van de ene dag op de andere. Ik had géén spaargeld. Maar ik ging een bedrijf beginnen. Dit had ik besloten na een paar flessen wijn (hik!…) met een oude vriend die als designer het internet ingerold was. Aan het eind van een fles wijn of 2, 3 rest meestal een uitstekend idee was mijn ervaring. Ik had mijn zakelijke instincten wel een beetje ontwikkeld, had gezond verstand en wilde mijn mouwen opstropen om hier een succes van te maken. Het plan was simpel: die vriend websites kon maken en ik kon ze verkopen. Ik had nooit een opleiding gevolgd, leerde mezelf alles en werd door mijn eigen curiositeit en “de klantvraag” getriggerd alles te onderzoeken. Dit was de beste leerschool ooit. Binnen de kortste keren maakte ik ook eenvoudige websites, reclame banners. Vaak verkochten we zaken en zeiden we “ja” op alles om vervolgens met de handen in het haar uit te zoeken of sommige dingen technisch überhaupt wel konden. Met de radio op 10 en de poten op het bureau hadden we een feestje al knaagden we op een stokkie en waren we meestal blut. Met een oude 2CV Lelijke Eend vol deuken en met ramen die niet sloten zodat deze als vleugels zijwaarts openvlogen en de wind, parkeerden we meestel op veilige afstand als we bij klanten aankwamen.

Ook nare lessen waren er maar weer werd ik beloond door dingen gewoon te doen. Op een gegeven moment namen we vrij veel hooi op de vork. Soms werkten we letterlijk dag en nacht door. We deden echt heel uitgebreide dingen. Alles kon ineens met een computer en wij waren lekker creatief bezig. Websites, online advertenties, business adviezen, branding en design, bedrijfs muziek voor events, interviews met vooraanstaande zakenmensen over de internet-bubble en nog veel meer. Ook hadden we steeds vaker succesvolle samenwerkingen met andere bedrijven zoals reclamebureaus die al die technische expertise niet zelf in huis hadden. Zo kwam het dan een klant van hen belde en met naam naar mij vroeg: een AAA bank en of wij hun producten online konden plaatsen zodat klanten die dan konden afnemen. Te beginnen met designvoorstellen. Met deze groei kwamen er meerdere nullen achter de prijzen. We hadden eerst stage mensen maar later ook medewerkers in fulltime dienst. We gingen niet onopgemerkt en waren al “gefuseerd” met een paar studentjes bedrijfskunde in keurige grijze business suits. Toegegeven, op vele fronten waren ze zakelijker dan mijn partner of ik. Ook ik liep rond in driedelig grijs op een gegeven moment en ruilde mijn 2CV Eend om voor een Smart. “Ook leuk, maar anders”. Maar de tent werd ‘serieus’ en uiteindelijk politiek en gefrustreerd. Bottom-line ging het om de te verdelen centjes. Enfin, ik verkocht uiteindelijk mijn aandelen om op zoek te gaan naar groener gras, wederom…

Deze “successen” en lessen waren onderdeel van mijn drang om mezelf te kunnen laten meelopen in de “gewone wereld”. Geluk had plaatsgemaakt voor mijn idee van succes. Toen ik terugkwam in Nederland werd ik letterlijk de deur gewezen bij uitzendbureaus. Nu keek ik rond voor een baan waar ik als internet adviseur aan de slag kon. Ik werd binnengehaald als rijke aanwinst, een new media consultant bij een wetenschappelijk communicatie bureau voor medische organisaties de farmaceutische industrie. (…ik wist letterlijk niet beter en het gaf me bijzondere inzichten).
Ik had veel plezier met alle nieuwe en vooral internationale collega’s en in mijn werk en vooral daar buiten want ik ging erg veel uit en dat hield in minimaal 4 dagen per week om vier uur pas mijn nest in. Ik bleef een aparte “character” en ik had daar vrede mee en had vooral een leuke tijd. Ik kon vaak stellig gesprekken lamleggen door mijn “inzichten” of oplossingen te delen en was vaak de quasi grappige “olifant in the room”. Alle collega’s daar hadden allemaal postdoctorale studies achter de rug om vervolgens andere dingen te doen. Meer en meer verbaasde ik me erover. Mijn idee van de wereld was dat je vooral gewoon dingen moest gaan doen om te leren hoe en wat het was. Daar bleek het steeds op neer te komen. En juist de niet klassieke kennis, bleek waardevol. Ik klaagde echter niet als ik op Heathrow werd opgehaald door de luxe mercedes met privé chauffeur om me naar “mijn” IT team te rijden voor team meetings.

Mijn levensritme en mijn idee van ambitie of zelfverwezenlijking stond niet toe dat ik al aan een soort plafond zat. Zodra er zich kansen voordeden in de periode van internet bubbels en daarna, kreeg ik kansen en wisselde ik veelvuldig van baan. Tussendoor woonde ik nog in Barcelona om weer blut maar happy terug te komen op mijn Harley Davidson en weer een job te zoeken. Soms had ik gewoon veel geluk. Ik zag waar het gras groener was, leerde snel en van een u-vraagt-wij-draaien projectmanager besloot ik marketing manager te worden omdat ik niet langer andermans slechte ideeën wilde uitvoeren, zo bedacht ik. Van technische en planmatige kennis-werken naar slim en creatief werken trok me meer aan. Steeds vaker begon ik bij bedrijven die veel moestten omzetten omdat ze allemaal zwaar gefinancierd waren en in een bepaalde fase zaten dat er gecasht moest worden. Ik innoveerde de online producten en diensten en maakte het mooier, sneller, slimmer, leuker, goedkoper, logischer en wat er maar kon. Dus een beetje pappen en nathouden met adverteer budgetjes en die weer meten, zat er niet bij als “gewone marketing manager” en dat wilde ik ook niet. Ik zat in de websites, online transacties, mobiele apps, business models, online strategieën, publishing, big data harvesting en meer en meer en meer.

Ik was in de tussentijd een droom rijker die ik gerealiseerd had. Ik had mezelf 10 jaar de tijd gegeven en in jaar 9 kon ik een zeiljacht kopen. Zeilen kon ik niet maar dat zag ik als een relatief irrelevant detail. Een jaar later kon ik ietsje beter zeilen en nam ik ontslag van een bedrijf waar ik online spelletjes maakte en stapte ik aan boord in Amsterdam om uiteindelijk in Curaçao te eindigen. De trip duurde 6 maanden. Ik heb sommige trajecten nauwelijk overleefd: Stormen, bijna overvaren worden… Maar uiteraard ook echt onvoorstelbare mooie ervaringen en momenten. Kort gezegd was het inderdaad zo geweldig als ik het me had voorgesteld, haha… Het ervaren van de blauwe ronde planeet, heel letterlijk tijdslijnen overvaren, alles, de kleur van het water, het weer in alle honderden facetten, de nachtelijke hemel met alle sterren en planeten, alles onwerkelijk en prachtig. Na het ervaren van zoveel natuur, kwetsbaarheid, vrijheid, geluk en het ontmoeten van zoveel mooie mensen is weer aarden in “de businesswereld” met alle holle ego’s lastig, bleek.

Maar de eerste bankencrisis was een feit en een paar jaar later weer één. In dit soort fases was het “speel en investeer-geld” op en zo kwam het dat ik thuis zat. De posities die ik had gehad waren eigenlijk verschrikkelijke banen omdat het totaal onveilige politieke slangennesten waren die ik maar niet snapte. Ik wilde die ook niet snappen maar was blij dat het stopte. “Gewoon mooie dingen maken” werd een mijnenveld, vol ego’s, politiek, ellebogen en pijnlijke bedrijfsmatige manoeuvres waardoor zakenrelaties verziekt werden omwille van een paar Euro’s. Ook moest ik in de “rijke” wereld meewerken aan frauduleuze subsidie toestanden. Ik kon het niet geloven. Nooit was iets genoeg. Niet mijn wereld besloot ik…

Het hoofdstuk kwam tot een einde al wist ik het niet. Een kanteling. Een tipping point. Met een riante WW uitkering zat ik thuis en zaten er een hele boel dingen niet lekker bij me.  Al het leed in de wereld. Neo kolonialisme en de praktijk van de internationale handel. De Banken en hun business model. De farmaceutische wereld en hun business model. De voedsel, agrarische en biotech industrie en hun business model. De media en hun business model. De wapen industrieën en hun businessmodel. Het hield eigenlijk niet op. Ik werd er niet luchtiger en blijer van. Maar ik wilde méér en méér het naadje van de kous weten van kort gezegd, ALLESSSS…. History, archeologie, oude geneeswijzen, het menselijk lichaam, magnetisme, quantum physics, het universum, oude wijsheden, spiritualiteit, religies, ons brein, filosofieën, realiteit, mythes en nog veel meer, but you get the picture 😉

Er waren zovele grote vragen die ik nooit beantwoord zag. De grote geheimen der aarde. Ik had grote behoefte om de wereld beter te maken. Mijn handen jeukten. Steeds vaker kwam er iets op mijn radar waar ik steeds meer aantrekkingskracht van voelde. Ik wilde er alles over weten. Hoe meer ik erin dook, hoe meer ik ontdekte dat het alles aan elkaar verbond. Het leek het missende puzzelstukje. Mijn hernieuwde wereldbeeld klopte beter dan daarvoor?! Alsof ik een groot geheim ontdekte. Dit wilde ik gaan ervaren en onderzoeken. Mijn besluit stond vast. Ik wilde op zoek naar de oude (simpele blije) “Luc” en was vastbesloten een nieuw avontuur aan te gaan… Ik was er rijp voor en ik ging het doen!  (wordt vervolgt…tot de volgende blog)

Zeilen onder de tropische zon

Vaarwel regenwoud

In Borneo had in een klein plaatsje aan kust een lift kunnen krijgen naar Java en daarvoor zou enkele dagen op zee zijn. Na maanden in de jungle leek me dit wel aangenaam. Ik kon mee voor een tientje en mocht aan boord komen van het kleine vrachtscheepje van nog geen 15 meter.

Op de houtlading was mijn aangewezen plek. Op een stapel planken rolde ik mijn matje uit en maakte ik het mezelf comfortabel. Die avond voeren we uit, de Javazee op en ik liet het grote groene regenwoud-eiland achter me.
Er waren wat andere mensen aan boord, vrouwen en kinderen. Ik denk dat ze bij de crew hoorden. Er was geen luxe en nogal spartaans, maar het weer en de zee waren rustig en mooi. De relatieve stilte op die kalme zee, het kleine bootje, het bijna oranje gekleurde water van de zonsondergang en mijn gedachten over alles wat ik had meegemaakt in Borneo maar ook wat daar allemaal wel niet onder het wateroppervlak leefde, deden mijn gedachten afdrijven…

Plannen moet je niet alleen maken, die moet je doen!

Ik had al bedacht dat ik terug wilde naar Curacao. Ik herinnerde me dat er een groot wit zeilschip lag in de haven aan de beroemde handelskade met zijn gekleurde pittoreske huizen. Terug in Nederland besloot ik het telefoonnummer op te zoeken van het zeilschip. Ik had geen enkele behoefte om te werken en “een leven opbouwen” in Nederland. Ik had geweldige herinneringen aan mijn 9 maanden in Curaçao en bovendien had ik daar  een vriendin. En niets kon me tegenhouden om weer richting dat paradijs te gaan. Ik belde het nummer en kreeg een vrolijke meid aan de lijn. Ik legde uit dat ik wilde komen zeilen, of dat kon en hoe dat eventueel in zijn werk zou gaan. “Of ik kon zeilen of ervaring had”? Uh, nou ik kon bergbeklimmen en kwam net uit de jungle van Borneo en was erg sportief en leerde snel. “Of ik niet een CV kon opsturen”. Uh, ja, ik zal hem faxen (*faxen is een soort emailen in de tijd dat toetsenborden nog handmatige printers waren).

Gewoon gaan met die banaan!

Daar zat ik dan, net mijn CV op de fax gezet, te wachten… Dat zat me niet lekker. Ik had net genoeg geld voor een vliegticket en nog 400 gulden. Enfin ik kon het misschien een week of 2 a 3 uithouden dus ik moest snel iets vinden qua kost & inwoning of inkomen als ik besloot direct te vertrekken. Dus ik vertrok want wachten leek me ook niet erg zinvol. Ik kwam aan in Curacao en ging naar een kleine hostel die ik nog kende van 2 jaar daarvoor toen vrienden man me er logeerden. Er waren nu nieuwe eigenaren. Niet meer de blije populaire Surinamers, maar een royale ronde dame van lokale komaf met een magere assistente uit de Dominicaanse Republiek. Beiden bleken erg spiritueel en waren in contact met de geesten voor raad en advies. Ik deed mijn verhaal en de dames waren gefascineerd geraakt. Ik had een goed rapport met hen en ik kon een kamer met eigen buiteningang krijgen. Voor wat hand en spandiensten kon ik ook nog goedkoop gaan wonen, maar daar zou ik nog meer over horen.

Aan boord

Dus so far so good. Ik was terug op Curacao. Wel apart want als marinier verdiende ik best veel geld en nu was ik een arme reiziger die van niks moest rondkomen en veel geluk kon gebruiken. Maar enfin, ik klaagde niet en ging richting het grote zeilschip: “de Insulinde”. Ik liep de stad in, kende de weg nog redelijk goed en kwam aan bij de weg waar het schip aan de kade lag. Een prachtig groot wit schip. Ik had me altijd al afgevraagd waarvoor het gebruikt werd en van wie het was. Daar zou ik nu wel achter komen. Ik stond langszij en zag een vrolijke meid en we kregen contact. Ik vertelde dat ik gebeld had gisteren over de mogelijkheid om aan boord te werken en mee te reilen en zeilen. Uh, maar jij belde vanuit Nederland toch?! Ja, klopt, maar ik ben nu hier. Ik ben heel benieuwd of het mogelijk is en wat ik moet doen? Ze moest er om lachen en ik werd voorgesteld. Het voelde goed. De kapitein was een man met een witte baard en vroeg me of ik wist wat een paalsteek was en een mastworp. Ja tuurlijk, ik deed al jaren aan bergsport. Met een kritische blik op mijn avontuurs-CV kreeg ik een kansje: Met een paar “ifs and buts” ging ik retour. Máár met het vooruitzicht dat ik een keer mee mocht zeilen als test. Dus dat was súper! Ik mocht meezeilen!

Terug in het hotelletje deed ik mijn verhaal. De dames keken elkaar aan en dachten er het hunne van. Ik had mijn vriendin gebeld en we spraken af. Haar vader kon mijn bloed altijd drinken dus daar langsgaan was tricky. Maar we waren gek op elkaar en na haar zo lang gemist te hebben was het fijn weer in de buurt te zijn.
De hoteldames vroegen of ik interesse had om een bar te maken in het overdekte binnenplaatsje waar allerlei kamers op uitkwamen? Ik kon wel wat uitproberen zegde ik toe en mocht goedkoper verblijven.
Ik probeerde een autootje te kopen en dat liep uit op een fiasco. De auto stond er wel maar deed het nooit en de verkoper was ook foetsie. Met weinig geld was dat wel dingetje, maar zonder lukte ook wel. Ik voelde me wel een beetje genaaid want de hoteldame had bemiddeld en had ook niet zo’n zin om zich er verder aan te branden.
Bij drank importeurs had ik gratis ijskasten met glazen deuren geregeld en die werden gebracht. Voor een habbekrats had ik wat gekleurde lampen en wat muziek geregeld en al snel had je een best leuk barretje in de Cariben. Ik mocht voordeliger in het hotelletje verblijven, dus dat was geweldig. Het zag er naar uit dat ik het zo wel iets langer kon gaan volhouden.

Zeilen

De zeildag was aangebroken en ik “monsterde aan”. Iedereen even voorstellen en handen schudden. Er waren allemaal interessante avontuurlijke jonge en ook oudere lui aan boord als crew. Een Zwitser die thuis een familiedrukkerij had. Uiteraard die blije blonde griet die ik in Nederland al aan de lijn had. Een oudere Belg. En ook een boel mensen die er werkte of meehielpen maar niet aan boord woonden en in de hangmatten sliepen aan dek. Maar een drukke bedoeling zo’n ochtend. Gasten arriveren, logistiek met eten, drinken, benzine voor de outboard, mensen met vragen, ik met veel vragen, en los ging de trossen en we waren onderweg.
Er waren een paar soorten trips; Dagtrips naar een strand waar dan gesnorkeld werd en uitgebreid gebarbecued. Ook de zeilen hijsen was een ding. De gaffel en de mast vereisten beiden een man of 8 die je dan moest coördineren om die onder een bepaalde hoek te hijsen. Dat was een hele klus en als dat erop zat lustte je al wel een biertje, tegen tienen in de hete zon, in de ochtend. Uiteraard werd er ook veel gedronken en gedanst. We voeren in een rubber zodiac met buitenboordmotor waar ik wel raad mee wist. Dat was altijd leuk spelen natuurlijk en toeristen  moesten van het schip dat voor anker lag naar het strand en terug gebracht worden.
Ook waren er weekend trips naar Bonaire en gingen ze soms een wat langer weekend naar Venezuela toe.
Ik had het ontzettend naar mijn zin gehad die eerste zeildag. Er waren geen ongelukjes of nare politieke spelletjes geweest met andere crewleden ofzo maar niet met iedereen had ik direct een klik, maar met sommigen juist wel. Het voelde goed. Bovenal, ik mocht terugkomen! Over een paar dagen gingen ze weer en ik mocht weer mee. Dat voelde zo heerlijk dat ik op dat schip werkte en mee mocht en leuke mensen leerde kennen en weer in Curacao was in de zon…. ik genoot en voelde me gelukkig!

De hoteldames hadden overleg gehad en de geesten hadden hen verteld dat alles dat ik deed, tot een succes werd. Ik wist niet meer of ik daar nu blij of angstig van moest worden. Ze hadden een zakelijke vriendin uitgenodigd die met me in gesprek wilde. Laten we zeggen, een hele ronde dame zoals je ze bijna alleen uit de Antillen kent, met een super knap gezichtje vond me klaarblijkelijk een erg interessante figuur. Er werden meer en meer dingen van me verlangd om te doen voor hun bar-plan en alles dat daarbij hoorde. Contracten met drankleveranciers en natuurlijk klanten.  Ik kleedde alles aan zo leuk en low budget als maar kon en het voelde ook leuk om te doen.

Aan boord: inspannen & ontspannen

Na een keer of drie meezeilen mocht ik mijn spullen pakken en aan boord komen wonen en werken. Dat was alles dat ik voor ogen had. Alle crew waren geweldig en we hadden zoveel lol. We gingen uit, hielpen elkaar, zwaaiden elkaar uit op de luchthaven als iemand al of niet tijdelijk weg ging en hadden leuk contact met alle andere mensen en crew. En het werk was natuurlijk niet echt vervelend werk maar geweldig leuk mensen ronselen voor het hijsen van zeilen, op de boegspriet staan om de fokken binnen te halen was een immens avontuur. Drankjes rondbrengen en met de zodiac varen, dansen, drinken en slapen deden we in hangmatten. De hete zon wekte je in de ochtend en na een frisse duik was je kater enigszins weer weg.
Ik zeilde mee naar talloze keren Bonaire. De uitgebreide ontzettend lekkere barbecue feestmaaltijden van de geweldige kokin werden nooit saai. Soms werd het in de avond haaije voeren met de leftovers. Als je dronken de laatste boot gemist had terug naar het schip, was dat soms wel effe een dingetje, want zo’n held ben ik niet met water en mijn angsten. Maar het feest bleef maar doorgaan.
Ook voeren we naar Venezuela. We kwamen aan bij een klein kustplaatsje en hier kocht de schipper zijn rum in. Dat wilde zeggen, belastingvrij en een hele kamer tjokvol dozen flessen rum. Ik kon mijn naïeve ogen niet geloven, maar dit was de Caribbean natuurlijk en alles kon. Daarna naar de eilanden ten oosten van Bonaire dat slechts 60 mijl van de kust ligt. Die Venezolaanse eilanden waren prachtig en waar wij waren was het nauwelijks bewoond. Hier voor anker in de ondiepe helder blauwe wateren was een onwerkelijk paradijs. Altijd lekker spelen, stoeien, in het water duiken of geduwd worden, bootje varen of duiken, zonnen, over het strand struinen. Alles kon en alles was geweldig mooi. Ik had al heel wat gedoken in Curacao, klein Curacao, Belize en Bonaire maar hier had ik mijn eerste echte ontmoeting met een grote groene moreen-aal. Een dij-dikke, altijd met zijn bek happende, moreen-aal kwam half uit zijn hol toen ik er langs zwom.  Ik vond het mooi maar eng. Enige weken daarvoor hadden twee crewleden per ongeluk tijdens het vissen een kleine moreenaal gevangen en wilde i.p.v. de lijn doorknippen, de haak uit zijn bek halen. Die hapte vervolgens bijna de halve hand eraf (ik overdrijf, maar het was bloedig).

Mijn geluk ligt dicht bij de natuur

Ik begreep altijd al dat mijn geluk dicht bij de natuur lag. Met veel bergbeklimmen of trektochten door jungles waren dat altijd tijdelijke aangelegenheden. Maar op een zeilschip kon je altijd dicht bij de natuur zijn en je eigen pad kiezen, vrij reizen.  Ik zag dan ook soms een klein zeiljachtje met jongelui de haven in komen. Onrustige drukke koppen staken af en toe boven het dek uit, bruin en wild maar happy. 
Zo’n kleine 6 maanden zeilde ik aan boord van de Insulinde. Een schip met een schipper die je nooit meer vergeet. Een klassieke Caribbean drunk die met mate goed te doen is. Vrienden kwamen en vrienden gingen. Tot het moment daar was dat ook ik afscheid nam. Het was eenvoudigweg prachtig geweest op zo vele fronten. Vrienden die ik daar maakte zijn mijn leven lang gebleven, plannen en dromen ook. De herinneringen zijn gouden glimlachen en zon, zee en strand hielpen mee. Ik bleef eeuwig dankbaar voor een ongelofelijke leuke en leerzame ervaring. Korte tijd later ging ik weer naar Nederland. Weer een avontuur verder.

 

Met koppensnellers door de jungle van Borneo

Avontuurverslaafd

Na een wild avontuur als marinier waarin ik in snel opvolgend tempo een een zware opleiding doorstond, arctic warfare and survival training kreeg boven de poolcirkel in Noord Noorwegen, bergtraining in de Alpen, jungle training in het Midden Amerikaanse Belize kreeg en een commando opleiding in het Caribische Martinique stond ik in 1993 buiten de poorten van de Mariniers kazerne in Doorn en trok figuurlijk een deur achter me dicht. Wat nu?… Het leven na dit avontuur kon beginnen. Maar wat?..

Borneo?!

In een bibliotheek las ik in een boekje over een oude handelsroute uit 1800-zoveel, dwars door Borneo, het één na grootste eiland ter wereld, anderhalf keer zo groot als Frankrijk, overwoekerd met primair regenwoud. Ik weet niet meer waarom ik hierover las en in welk boek, maar ik weet dat het me niet los liet en als er iets in mijn hoofd zat, moest het rap gebeuren. Ik had wat geld en alle tijd en vooral was ik reuze benieuwd naar een avontuur ver weg in het onbekende. Snel las ik meer boeken over Borneo en de mensen die er woonden, Dayaks de koppensnellers en Punan, de nomadische stammen. Aan de kust veel (Moslim) immigranten uit Sulawesi want de rest was Animistisch of bekeerd tot Katholiek of protestant. In het centrale deel van Borneo waren de Muller mountains. Hieruit vloeiden meerdere riviersystemen naar de kust. Langs deze rivieren lagen de dorpen en de rivier was de enige route naar het binnenland en de grotere plaatsen aan de kust. Alles moest van ver komen of was lokaal gemaakt. Vroeger waren deze stammen onderling in conflicten en snelden ze elkaar kopjes omwille van de spirituele kracht die je eraan ontleende. Vandaar dat iedereen in zogenaamde long-houses woonden. Langgerekte gemeenschapshuizen op hele hoge palen. Zo konden ze relatief veilig wonen. Enfin, ik wist genoeg en boekte een vlucht.

Nooit eerder was ik in Indonesië. Een voormalig Nederlands kolonie (Indië) waar mijn vader nog probeerde te vechten tegen de “Jappen” maar vergeefs in de Politionele acties werd ingezet. Zoals de Engelsen zeggen: The rest is history. Een zwarte pagina of twee in beider landen hun geschiedenis die nog steeds het daglicht niet kan verdragen. De praktijk was dat ik eenmaal aangekomen aldaar, overal warm werd ontvangen en oudere heren zelfs Nederlands met me wilde spreken.  Uiteraard verklaarde iedereen met wie ik sprak me voor gek met mijn plannen maar verzekerde me dat het erg mooi was.

Ik was ongeduldig en pakte de eerste de beste vlucht naar Kalimantan, het Indonesische deel van Borneo. Mijn initiële idee was om, zoals ik gelezen had, te reizen van oost (vanaf de stad Samarinda) naar west, eerst een rivier op (de Mahakam) en dan de Muller Mountains over te voet en dan een rivier weer afgaan (de Kapuas) om uiteindelijk weer bij de kust aan te komen in de cultureel en etnisch grotendeels Chinese stad Pontianak.  Maar mijn ongeduld deed me belanden in Banjarmasin, een stad in het zuiden.

Het oerwoud in

In Banjarmasin was het warm. Diep warm, nat, klef, zweterig, zoals alleen een jungle klimaat een benauwd deken over je heen kan gooien. Ik probeerde mijn reis verder te plannen maar er kwam geen schot in. Ik wilde echter niet lang wachten en besloot mijn plannen aan te passen. Want van hier ging een rivier diep de binnenlanden in, noordwaarts. Wellicht kon ik als ik de rivier helemaal opging, te voet bij de Kapuas uitkomen om die vervolgens af te dalen. Hierover had ik niks gelezen en wellicht was dit hét avontuur dat op me wachtte..?! Ik vertrok op een drukke ‘bus-boot’ vol mensen vanuit gebieden stroomopwaarts, traag maar gestaag op een grote brede rivier. Iedereen overnachtte en maakte eigen maaltijden klaar. Ik was snel een attractie en iedereen wilde met me praten maar sprak geen Engels. Ik had een Hoe & Wat boekje bij me en binnen enkele dagen kon ik redelijk uit de voeten met “Bahasa”, de grote gemene deler in het land van 1000 culturen, eilanden en evenveel talen.

Iedereen wist me te vertellen dat bij de volgende van de tientallen stops ik maakte om zover mogelijk noordwaarts te geraken, ik onthoofd zou worden door koppensnellers. Met ernstige ogen keek men me aan of ik echt helemaal gestoord was. Of ik niet beter terug naar de kust en met een vliegtuig naar mijn uiteindelijke bestemming kon gaan?!
Na vele dagen reizen moest ik in steeds kleine boten rivier opwaarts. De prijzen werden duurder en duurder omdat alles waaronder benzine, via dezelfde route als ik daar moest komen. Toen er helemaal geen boten meer waren en slecht vele mijlen van houtkapbedrijven liep ik of kon ik soms een lift scoren. Eenmaal liep ik een pad op en toen zag ik vrouwen en kinderen de bossen in vluchten.  Alsof ik een spook was, zo bang waren ze. Hierdoor kreeg ik zelf de kriebels en verwachtte elk moment hun boze mannen met kapmessen. Uiteindelijk kwam ik bij een dorpje en kon ik achterop een crossmotor de laatste 90 km afleggen. Aangekomen na een een echt off-road avontuur nam de motorrijder direct aanstalte en vertrok de jungle in over het smalle bospad waarover we gekomen waren. We hadden obstakels overwonnen als rivieren, omgevallen bomen, ‘land-slides’, overwoekerde paden en meer.

Gek geworden

Ik was al gewend dat eenmaal aangekomen in een desa (dorpje), ik me bij het dorpshoofd moest melden, de kepala desa. Alle wijze mannen werden verzameld waaronder altijd de onderwijzer en in een officiële vergadering werd besloten waar ik mocht overnachten, eten en wanneer er weer over mijn plannen werd gesproken. Ik was de zesde blanke die zich ooit officieel in het dorpsboek registreerde. Eén ding werd me duidelijk: ze waren redelijk emotioneel en ik hoorde het woord “gila” steeds vallen. Ik had een klein oud woordenboekje gekocht en ik vond de betekenis: ‘Gek’! Ze weigerden dan ook mij verder te helpen. Er zouden sowieso twee gidsen mee moeten omdat alleen terugreizen uit den boze was vanwege het gevaar.  Daarnaast werd me te kennen gegeven dat ik niet langer welkom was en moest verkassen. Uhm, okay… lastig. Ik kneep hem want ik wist hoe de heenweg eruit zag. Ik moest alleen een roteind gaan lopen en hopen dat ik alle juiste afslagen zou nemen om niet te verdwalen. Dit was voor het tijdsperk van de GPS en smartphones. Ik was not smart en zette mijn beste trillende been voor en begon aan mijn aftocht. Het donkere oerwoud in, gevolgd door een dorpshond die ik maar niet kon inschatten.

 Na uren lopen met rugzak, kapmes en veldflessen vol water hoorde ik vanuit het donkere woud van vlakbij een enorme kreet, een harde ijzingwekkende schreeuw. Ik schrok me wezenloos en pakte mijn parang (kapmes) in één hand en mijn grote zakmes in het andere en vervolgde mijn weg. Ik vermoedde dat het een jaguar was of een andere grote kat. Einde dag dacht ik dat ik op zoek moest naar een plek om mijn tent op te zetten toen ik ineens begreep dat ik verdwaald was. Maar geluk is met de domme want ik kwam uit op een zogenaamde logging-road. Wegen gemaakt om meestal illegaal gekapte bomen per vrachtwagen te vervoeren naar logging-camps. Ik wachtte op de weg, had geen haast en wist dat er uiteindelijk wel iets voorbij moest komen, althans zo hoopte ik. En ja hoor, binnen tien minuten kwam er een grote vrachtwagen volgeladen met bomen de hoek omgereden met grote vaart. Gillend ging hij op zijn remmen en voor ik het wist zat ik aan de koude Sprite en zat een vrachtwagen- chauffeur vol ongeloof naar mijn verhaal te luisteren. Ik moest weer rivier-afwaarts en mijn plannen weer aanpassen. Maar ik sliep nu tenminste in een kamp en in een bed en werd wederom als een curieuze attractie aanschouwd in de eetzaal van het houthakkerskamp.

Bewusteloos in het bos

Ik was beland in een animistisch afgelegen dorpje een eind verder naar het zuiden. Het was erg afgelegen en ik was welkom om hier te zijn een paar dagen. Ik sprak met iedereen en iedereen met mij.  Alles was hier handgemaakt, oud en origineel met verhalen en historie. De mensen waren vriendelijk en stonden dicht bij de natuur. Ik mocht bij een genezing van een zieke vrouw aanwezig zijn door de lokale medicijnman. Het dorp lag rond een vork in een kleine zijrivier en het was leuk om rond te lopen en met de kinderen had je altijd als eerste contact om later met de wijze mannen in contact te komen. Een echt traditionele cultureel evenement is het ladderzat worden met elkaar van Arak, een eigen gebrouwen soort “whisky”. Dat lukt goed en ik stelde niet teleur. Echter, mijn schoenen die ik vol eerbied overal buiten liet staan, waren die ochtend verdwenen en niemand wist van niks. Ik besloot dat ik verder moest.
Ik huurde in een dorp verderop twee gidsen in die me wilde begeleiden van de Barito (globaal zuid – noordwaarts), naar de Mahakam (globaal oost – westwaarts).
Eindelijk de jungle in. Daar gingen we. Het zou enkele dagen duren maar ik voelde me fit en had er zin in. Ik wist hoe ongelofelijk zwaar het was om überhaupt in een jungle te zijn, laat staan te lopen met bepakking.
borneoNa een dag of twee werd ik wakker, zittende tegen een boom. Ik wist niet waar ik was of wat ik deed. Ik zag alleen maar bos om me heen en één van de gidsen maakt een soepje met een soort eetbaar hout voor me. Ik was blijkbaar van mijn stokje gegaan en bewusteloos gevallen.  Ik was sterk en kon alles aan zolang ik maar genoeg kon eten, zo wist ik van alle fysieke gekte die ik had meegemaakt bij het korps mariniers. Dus na het soepje voelde ik me snel beter en vervolgde we onze weg. Na drie dagen lopen, onderweg kamp vuurtjes makend voor thee of koffie of soep, kwamen we aan bij een pad. Een pad werd een zandweg. Dat werd een verharde weg en na eindeloos lang lopen op die weg kwamen we aan, helemaal uitgeput, bij een dorpje waar we werden verwelkomd.

Opnieuw proberen

Samarinda was een heerlijke stad om in te zijn na alles dat ik achter me had. Ik kon ijskoude limonade drinken en door de stad dolen, in riksja’s rijden en monumenten bezoeken. Ik was heerlijk de toerist aan het uithangen. En ik kon weer op krachten komen voor de tocht waarvoor ik hier gekomen was; de Muller mountains over. Dwars door het primaire regenwoud van duizenden jaren oud. Hier liepen volgens sommigen nog de illustere Borneose neushoorn rond. Redmond O’Hanlon’s boek ‘Into the Heart of Borneo”, ging hierover. Een best seller van een “klungelige” Britse intellectueel die ik met veel plezier had gelezen in de vlucht vanuit Amsterdam.
Ik besloot niet weer weken op een bus-boot te gaan varen en nam een vlucht landinwaarts en landde op een onverharde landingsbaan. Dat is het best te vergelijken met een soort gecontroleerde crash. Enfin, snel zat ik weer in motorboten stroomopwaarts tegen stroomversnellingen in. Vele vaten benzine gingen erdoor en verlengde uitgeholde boomstammen die als ondiepe “gleuven” door het wilde water gleden was een beangstigende ervaring. Iemand voor op de boeg met een stok om rotsen aan te duiden of deze af te houden terwijl stilstand, achteruitgang betekende in golven zo hoog dat je de oever niet meer zag. Een soort prehistorisch wildwatervaren met buitenboordmotoren hield ook in dat we moesten uitstappen en de boot moesten slepen. Tot het moment kwam dat ineens gestopt werd in een kalme bocht in de rivier. Hier laden we alles uit en de boot vertrok. Daar stonden we dan. Ik keek schaapachtig voor me uit omdat ik geen benul had van wat er komen ging.

De bergen over

Direct gingen we een steil paadje op. De gidsen waren ervaren en hadden wilde verhalen over reuze pythons die op hoge takken lagen te wachten tot er een prooi onderdoor kwam. Een van de gidsen was zo aangevallen geweest. Anderen waren te hulp geschoten en hadden met hun parangs (vlijmscherpe kapmessen die iedereen in de jungle draagt) korte metten maakte met de reuze-slang. Dit soort verhalen zette met volledig op scherp. Althans, de eerste vijf minuten van de reis. Elke tak kon een slang zijn tot je dat opgaf uit pure uitputting. Ja, na vijf minuten lopen was ik al doodmoe, zeiknat van het zweet en wist ik dat we nog wel even bezig zouden zijn want teruggaan zat er niet bij.
De bomen werden groter en groter en het groen werd groener, dichter en hoger. Meer en meer werden paden of bos verruild voor riviertjes om door te waden. Rivieren weder onze paden. Kleine watervallen werden als niets betekende obstakels genomen en behalve rijst en zout, hadden we geen eten bij ons. Dat zouden we vangen. Kamp zetten we op in bochten in de rivier, iets van het water af hogerop. Als het donker werd zetten we netten uit in de rivier. We knoopten messen op lange stokken en gingen jagen op kikkers. Vis ging vaak met water op het vuur en kookten we tot een soep. Kikkers gingen als saté het vuur op. Huid er eerst af en dan kon je ze altijd eten. Rijst ging met water in een stuk bamboe op het vuur en kookte gaar tot een harde cilinder met bijzondere smaak. Ontbijt was uiteraard rijst en lunch ook.
Tijdens de dagelijkse trek door het oerwoud door rivieren, beddingen, watervalletjes, paadjes langs de oever en over bomen over de rivier hielden we vaak halt voor thee. Het regenwoud heet regen-woud om een bijzondere reden: Het regent er er. Het regent er veel en vaak en hard. Tijdens regen stonde we gedrieën onder mijn poncho te schuilen terwijl er dan een kampvuurtje onder gemaakt werd waarom thee gekookt kon worden.

Dag na dag liepen we door een groene zee, een oceaan van bomen met een groene hemel waar de zon nauwelijks doorheen kwam. Juist in de rivieren was er af en toe zon. Altijd was je nat. Nat van water, van zweet, van de kleffe lucht en niets droogde vanzelf. Tijdens stops gingen de shirts uit en legden we die te drogen in de zon. In de zon kwamen er soms tientallen prachtige kleine gele vlindertjes op af om het zout op te likken. Soms enorm grote felblauwe vlinders. Soms ook honderden kleine bijen. Dan was het terugpakken van de kleren iets avontuurlijker. Dat moest soms met stokken en dan rennen. Elke 20 minuten stopten we voor een bloedzuiger pauze. Deze landbloedzuigers zitten op lage takjes en planten als gulzige wormpjes, reikend naar alles dat voorbij komt, om zich vol te zuigen en dan weer los te laten. Ze bijten zich vast aan je huid maar verdoven deze beet zodat je meestal niets voelt. Er zijn allerlei manieren om hen eraf te krijgen in deze ontstekingsgevoelige tropische locatie. Tabakssap, met hete mespunten, speciale tangetjes of sigarettenpeuken. Bij de eerste dat ik zag dat ik een bloedzuiger had was ik helemaal van slag als een gillende keukenmeid. Maar al snel had ik een handigheidje gevonden door ze eraf te krabben en gelijk weg te schieten met mijn hand want je kreeg ze nauwelijks van je af. Ze zaten werkelijk overal, achter mijn oren, in mijn broek onder mijn zak (ja inderdaad) maar meestal overal op mijn benen. Een keer werd ik ‘s-nachts wakker en toen zat er een op mijn lip. Je moet heel gevoelig zijn want ze verdoven hun beten dus je wordt in zo’n hel van enge beestje en insecten snel paranoide. Ik was er niet van gecharmeerd al die kriebelige dingen maar liep in de praktijk vaak onder het bloed door het bos omdat de beet ook het bloed niet deed stollen.

De communicatie verliep eigenlijk heel erg goed. Ik kon vrijwel altijd zeggen wat ik wilde. De band met deze bijzondere mensen, de Dayaks was erg goed. Ze waren een trots zelfstandig volk. Veel bleker was hun huid dan mensen in Java vanwege het gebrek aan zon hier op de evenaar onder de begroeiing van het regenwoud. De dagen verliepen heel gestaag en zonder incidenten. Ik sliep vaak open en bloot zonder tent. Het voelde geweldig. Ik dronk uit beekjes en we vingen ons voedsel elke avond. Het was voor mij zoals verwacht: geweldig en prachtig. De trek naderde zijn einde.

borneo1We kwamen aan bij eerst enkele jachthutten. Confrontaties met grote zwarte schorpioenen deden me weinig. Aan de kant schuiven en op de grond in slaap vallen. Later kwamen we aan bij kleine akkertjes waar tijdelijk huisjes stonden die alleen in bepaalde seizoenen in gebruik waren. Paden leidden ons naar het eerste dorp en daarna een tweede. Al gauw kwamen we bij de grote rivier de Kapuas die naar de kust leidde. Maar hier in de bergen was dat nog een wilde rivier met indrukwekkende stroomversnellingen. Na een paar dagen wachten, kon ik met een handelaar mee de rivier op, richting de kust uiteindelijk. Eerst angstaanjagend en later heel relaxend tot ik uiteindelijk de grote naderde en in verkeer terecht kwam in de hectiek van een klassieke Aziatische stad. Overal werd op straathoeken gekookt op felle vlammen met woks en tuin-tafeltjes en -stoeltjes werden ad-hoc restaurants.

Mijn visum begon te verlopen en ik kon met een bus naar het Maleisisch deel van Borneo: Sarawak. De grens over en even de toerist uithangen en ik kon weer terug de grens over met een verse stempel die me weer drie maanden toestond in Indonesië.  Bij Kuching in Sarawak waren stranden en het leek me leuk daar te overnachten. Eenmaal daar daar voelde ik me niet lekker en ik ging een klein losmen in, een klein hotelletje aan een plein vol eet-tentjes. Eenmaal op bed voelde ik me slechter en slechter. De rest werd een droom. Ik herinner me dat ik op handen en voeten door de gang kroop op weg naar de badkamer om water te drinken. Ik was nauwelijks bij bewustzijn. Ik herinner me dat er mensen aan mijn bed stonden. En dag drie besloot ik met al mijn kracht zittend de trap af te gaan als een kind, om op het plein het het hotelletje een soepje te halen. Dit was de microbiologische nasleep van mijn jungle avontuur: Malaria. Het voelde echt niet fijn en ik moest bijvoorbeeld mijn hoofd vasthouden tegen de pijn om overeind te komen. Ik woog al niet veel maar ik was veel gewicht kwijt geraakt. In de nare airco bus terug naar Kalimantan sliep ik voornamelijk en terug in Pontianak kreeg ik van het (iets te goedkope) hotel, een “vrouw” kado die mijn kamer niet uit wilde. Gelukkig hield ik van goed Aziatisch eten en kon ik op geen fijnere plek zijn dan hier wat dat betreft. Voordat het internet bestond en communicatie een fluitje van een cent was, had ik afgesproken met een vriend uit Nederland, dat hij hier op een bepaalde datum zou zijn en we om twaalf uur op een specifieke locatie elkaar zouden ontmoeten.  Dagen later bleek hij pas te arriveren. Samen smeedden we een nieuw plan: We gingen op zoek naar de nomadische stammen van Borneo…. (wordt misschien vervolgd) 😉

Vormende ervaringen

Bij persoonlijke introducties noem ik het nauwelijks. Soms weet ik dat mensen het gewoon niet kunnen inschatten. Soms voel ik trots en soms voel ik niks of lichte schaamte omdat uitleg geen zin heeft en oordelen snel klaar liggen. Hoe heeft dit psychologisch zijn werk gedaan, vroeg ik me af. Met een haat-liefde verhouding kijk ik terug op een bijzonder vormende ervaring in mijn vroege volwassenheid. Zogenaamde ingrijpende ervaringen, op een manier zoals weinig andere ervaringen dat kunnen, bedoeld om mij te vormen en gereed te maken voor eigenlijk onmenselijke situaties.

Toen ik 19 jaar was, zocht ik avontuur en mijn plek in de wereld.
De gedachte dat ik met sport, skiënd, in de bergen zijn, parachutespringend, in jungles rondtrekkend of duikend of met andere avontuurlijke activiteiten, mijn geld kon verdienen, was voor mij erg aantrekkelijk. Ik gruwelde van de vroege trams en bussen vol stille deelnemers van een betekenis-arm bestaan, zo oordeelde ik over de forenzen op weg naar hun broodwinning. Het Korps Mariniers, een elite eenheid van de krijgsmacht, was voor mij een soort vuurdoop van het hoogste niveau en voor velen onbereikbaar. Dus dát wilde ik! En ik meldde me aan…

Op de selectie kwam ik op met 80 andere mannen. Na drie dagen vol psychologische en andere tests, had ik en één ander iemand de begeerde zwarte legerlaarzen in handen die we mochten gaan inlopen ter voorbereiding op wat een bijzondere psychologische reis zou worden. Wat gebeurde er met mij? Wat was er al en wat was nieuw? Dit heb ik nooit kunnen beantwoorden. De vorming kon beginnen en ik kwam op en verwachtte een helse opleiding waarvoor ik stevig had getraind.

In de Mariniers-opleiding (EVO) spelen vormingsprocessen een belangrijke rol, naast zogenaamde ‘indringende ervaringen’, zoals men vormingsprocessen onder verzwarende omstandigheden noemt. Hiermee wordt ingespeeld op de omstandigheden waaronder mariniers geacht worden te moeten optreden, zoals wanneer sprake is van levensgevaar, fysieke en psychische ongemakken en zeer primitieve omstandigheden.

Door deze indringende ervaringen tijdens de opleiding, wordt een bijdrage geleverd aan het verhogen van het incasseringsvermogen. Ook leren de cursisten hun eigen grenzen kennen en deze continu te verleggen. De cursisten leren eveneens symptomen van extreme stress kennen en hoe daarmee om te gaan. De ervaringen zijn bedoeld om de uit te voeren handelingen te structureren onder moeilijke omstandigheden. Als voorbeelden van indringende ervaringen noemt het Bureau Vorming en Evaluatie: zware fysieke inspanningen, waaronder veelvuldig lange afstand marsen, speedmarsen (: twee minuten hardlopen met bepakking en wapen en dan één mituut geforceerd marsen en dan weer twee minuten rennen, etc. tot 8km), slecht weer, angst-confrontatie zoals werken in het donker, op grote hoogten, in en onder water, teleurstellingen beleven en ter plekke verwerken zoals later terugkeren dan aangekondigd of later of niet eten of pas midden in de nacht als je net even een uurtje kan slapen en grotere inspanningen moeten leveren dan verwacht, gedurende een bepaalde tijd functioneren onder een streng regime met straffe discipline, onvoorwaardelijk opvolgen van orders, geen inspraak uiteraard, aan continue stress blootstaan met te krappe reactietijden, te veel werkaanbod, weerloosheid en onmacht.

imag1899Alles is bespreekbaar binnen de groep en elk onderwerp krijgt onmiddellijk een vertaling in het hier en nu, waarbij de mariniers in wording zelf leren hun problemen aan te pakken en op te lossen: Maak van jouw probleem, niet mijn probleem, en nu wegwezen! Ook het rijke scala aan straffen dat cursisten dienen te ondergaan is gericht op frustratie ter bereiking van heilige vormingsdoelen. Als een cursist een fout maakt wordt de totale klas gestraft om via die weg kameraadschap en zorgzaamheid voor elkaar te leren. Of samen met je buddy altijd samen de straf ondergaan. Eigenlijk deed je alles samen tot en met naar de toilet gaan. Je buddy was je bijna Siamese tweeling. Je deelde letterlijk alles. Een veelgebruikte methode is het ‘voor gek zetten’ van de cursist waarbij vrijwel altijd humor het relativerende element is dat als bitterzoete verzachting zijn werk doet. Zelfmedelijden is de nagel aan de doodskist van totaal opgeven. Betrapt op roken? Graaf je rustig de rest van de week, dag én nacht een asbak van 2m bij 2m bij 2m. Dan wordt plechtig de peuk begraven en mag deze weer dicht. Dit terwijl alle andere cursisten “gewoon” de normale training volgen. Als de baksmeester (drill-instructeur) erachter komt dat een cursist bijvoorbeeld geen koffie lust krijgt deze telkens als er koffie beschikbaar is, grote hoeveelheden te drinken. Een hoekje van een suikerzakje dat gevonden wordt in het bos is genoeg “gebrek aan discipline” om 20 man geen eten meer te geven tot het einde van de oefening om dan als iedereen op een rij staat, hap voor hap pak voor pak alles te laten opeten, zonder uitzondering: boter, hagelslag, brood, rijst, saus, etc. In hartje winter in Texel tijdens de amfibische training stond iedereen in de zwarte koude februari-nacht tot zijn middel in de dijnzende ijskoude zee, die als ontelbare mespunten in je benen stak, totdat één iemand een halve vuilniszak met snoep op had die de korporaal in de kasten had verzameld. Dat kan natuurlijk niet. Van Rijkswege krijgt de cursist uiteraard precies wat Hare Majesteit goeddunkt qua maaltijden voor haar onderdanen; Niet meer en niet minder. Een half uur rond een loods rennen omdat je werd betrapt op iets eten werd uitgelegd als: wie meer eet, moet meer verbranden.

Alle vormende elementen in de opleiding hebben als ultiem doel het aanleren van de 12 eigenschappen die bij de ideale marinier horen:
Positief zijn
Discipline (betrouwbaarheid, opdracht-gericht handelen)
Mentale weerbaarheid (veerkrachtig, hardheid en doorzettingsvermogen)
Kameraadschap (zorgzaamheid en kunnen inleven, hart voor mensen hebben)
Teamspeler zijn en samenwerkingsgericht zijn
Extreme flexibiliteit en vindingrijkheid
Ethisch bewustzijn
Respectvol handelen
Verantwoordelijkheidsbewustzijn
Prestatiegerichtheid
Initiatief nemen, zelfstandig en actief zijn
Open en eerlijk communicatie.

guadeloupe92De meest gebruikte werkwijze is het werken met frustraties. Er lijkt geen rangorde in de vormingsdoelen te zitten, maar duidelijk is dat ‘gedisciplineerd zijn’ bij de belangrijkste hoort. Dit uit zich veelal in het trainen van de gehoorzaamheid, gekoppeld aan een grote mate van onzekerheid, waarmee gehoorzaamheid een extra dimensie krijgt. De frustratie in de opleiding gaat tot een niveau dat de cursist op een bepaald moment als het ware onverschillig wordt: het maakt hem niets meer uit want hij heeft ‘het ergste’ al meegemaakt. Een onderliggende les is dat de cursist leert dat hij elke situatie kan overleven.

Gesteld kan worden dat de fysieke opleiding zodanig is dat men dat – in dezelfde periode zelf nooit zou bereiken. Men leert uitstekend zwemmen, allerhande vechtsporten en er is sprake van een gestaald lichaam. Nederlandse mariniers behoren met hun speedmarsen tot de snelste militairen ter wereld.

imag0289Men heeft gehoorzaamheid geleerd, maar ook geleerd dat men altijd zelf verantwoordelijk is voor de eigen daden. De menselijke neiging om voor jezelf te zorgen leert de marinier af: het groepsbelang gaat voor het eigen belang. Dit is een overlevingsstrategie die maakt dat elk lid van de groep verantwoordelijk is voor het overleven van de groep. Dit is ook het doel van de strakke discipline: men krijgt de drills en skills onderwezen tot men ze letterlijk kan dromen. In de opleiding zijn diverse momenten ingebouwd waarbij de marinier in wording voorbij de grenzen van het ‘normale’ menselijke kunnen gaat. Elke cursist vertelt met genoegen over de keren dat men aan het hallucineren was en wat ze dan zagen en mee maakten.

De dagelijkse werkelijkheid voor de cursisten in de EVO lijkt mijlenver af te staan van het leven in de burgermaatschappij en de contrasten zijn dan ook heel erg groot. Wie een groot aanhanger is van het moderne individualisme, gruwt ongetwijfeld van de bizarre discipline en de vaak schijnbaar wrede wijze waarop deze wordt aangeleerd.

In een wereld van gemakzucht en verspilling zijn er niet veel plekken meer waar men moeite moet doen, ‘zich aan discipline moet onderwerpen, tegenslagen moet verwerken, stapje voor stapje voorwaarts moet gaan, en een ‘zwaar leven’ moet leiden.

itakbriefingdoorn91Wat gebeurt er met een jongeman (en dus mijzelf) die de opleiding tot marinier volgt’ leidt tot het antwoord dat er ingrijpende veranderingen plaatsvinden.
Naast veranderingen in het fysiek, men wordt sterk en raakt gehard, ondergaat de cursist ook veranderingen aan zijn karakter: men wordt rustiger, gestructureerder, men raakt minder snel in paniek, men vertoont volwassener gedrag, men is beleefder geworden en men is gedisciplineerd. Ook ontstaan er grote veranderingen in zijn wereldbeeld doordat zijn waarden veranderen. De cursist heeft respect gekregen voor zaken die hij vroeger normaal vond en waardeert deze ook meer, hij is gaan nadenken over zichzelf en heeft als tweede natuur aangeleerd zich altijd af te vragen hoe dingen beter kunnen. Hij heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel gekregen.
In 1989 was dus ik dus zo’n “cursist”.

luc-guadeloupe1992Vier jaar zat ik bij de operationele eenheden van het Korps Mariniers. Tijdens de opleiding was één ding duidelijk geworden: ik kon lopen en goed ook. Dat was alles dat ik nodig had om veel fysieke opgaven aan te kunnen. Mentaal was ik een doorzetter en ik had plezier in uitdagingen waarin ik eigenlijk relatief gemakkelijk kon presteren. In die vier jaar heb ik twee keer 2,5 maand boven de Noorse poolcirkel een Arctic warfare and survival training en oefening gehad, een wekenlange bergtraining in de natte sneeuw van de Alpen, een verblijf van 9 maanden in Curacao waaronder o.a. een tropische en amfibische Franse commando-training in Martinique in de Cariben, een jungletraining met Britse Royal Marine Commando’s in Midden Amerika in Belize, zeer vele internationale oefeningen, klein en groot op veelal exotische locaties en een uitzending naar Irak in ‘91 aan het einde van de Golfoorlog. 23 jaar was ik, toen ik, met een hart als een leeuw en een “bek als een beerput”, besloot mijn contract niet te verlengen en dat hoofdstuk af te sluiten.

Een opgewekte zelfverzekerdheid die gevormd was in deze niche sector had ik als bagage op weg naar de toekomst. Het zat erop en het was één groot avontuur geweest waarbij ik kameraadschap heb leren kennen, zoals geen ander. En dat zou blijven. En al die andere dingen ook. Optimisme of positiviteit kenmerken mijn doen en laten. Ik ben dan ook dankbaar voor deze start. Een start die mijn zelfontwikkeling gestalte gaf. Ik kon aan de rest van mijn leven beginnen…


(Deze tekst is deels gebaseerd op “Zo wijd de wereld strekt: Hoe wordt een jongeman tot een marinier ‘gemaakt’?”, afstudeerscriptie van Ada van Arnhem, 2009)

Happy new you?

Zondag 15 januari gaven we in Centrum de Roos, de lifestyle workshop:

“Zelf-liefde als basis voor persoonlijke ontwikkeling”.

We behandelden de volgende punten om op natuurlijke wijze jezelf te kunnen zijn: Relaties, Voeding, Beweging, Natuur en Zingeving, Meditatie & Zelfinzicht. We gaven antwoord op de vraag: Hoe kan ik gelukkiger in het leven staan?

img_20170115_121152Zo’n 20 actieve deelnemers waren aanwezig.  Iedereen gaf een top 5 lijst met wat hen gelukkig maakte in het leven. Ook hoe iedereen persoonlijk omging met het stoppen van piekeren. We bespraken spirituele ervaringen en de impact hiervan op onze levens. Evert gaf een erg ontspannende geleide meditatie die uitvoerig werd nabesproken. Maar vooral werd er veel informatie over de 5 onderwerpen gegeven die uitvoerig besproken werden met iedereen. Uitvoerig gingen we op bepaalde onderwerpen in en  kwamen zelfs na ruim 4 uur in tijdsnood. Kortom, het was voor ons vooral een een leuke dag en voor de deelnemers, “wel veel info”, “veel humor” en “inspirerende onderwerpen”.  We gaan werken aan een workshop per onderwerp. Tevens komt er een anti-piekercursus aan en hebben we veel inspiratie gekregen van alle feedback.

De medewerking met Centrum de Roos was eenvoudigweg fantastisch. Zonder Nicole en Kristel was het níet zó geslaagd geweest, waarvoor enorme dank.

Werk conflict

Deze week hebben we iemand geholpen die wanhopig advies zocht.

“Kees” had op zijn werk problemen. Hij was ooit aangenomen door een collega. Nu werkte hij elke dag samen en ontstonden er verschillen van mening. De collega bedreigde hem te laten ontslaan. Reden was eigenlijk het gedrag van die collega die uit angst handelde. Er werd gedreigd met een aanklacht via de directeur. Maar hoe kon hij zich nou verdedigen tegen iets dat niet bestond?

Ik stelde hem de vraag wat hij in essentie wilde bereiken?

“Gewoon werken, met plezier, zonder drama.”

Nou, dan gaan we daarvoor. Simpel, eerlijk en to the point. Je hoeft niet met alle drama te komen en met modder te gooien. Je kunt iedereen in zijn waarde laten, jezelf niet te verlagen en je kunt laten zien dat je geen bedreiging bent. Je wilt alleen veilig en met plezier je werk doen.

 

we besloten niet te wachten op de actie van de collega maar zelf het initiatief te nemen. Netjes en eerlijk. Ik hielp met het opstellen van een email. Zijn baas reageerde met: je hoeft je geen zorgen te maken. Dat was een grote opluchting. Morgen zouden ze toch even gaan zitten. Ik stelde hem gerust. Je hoeft niet uit angst te reageren. Laat anderen maar met (valse) beschuldigingen komen. Eerlijkheid duurde het langst. Kwetsbaar maar overtuigd kon hij de meeting in. En hij werkte nog lang en gelukkig 🙂

Geïnteresseerd in een andere kijk op psychische aandoeningen?

CharlotteCharlotte schrijft graag over psychiatrie en met name een alternatieve kijk hierop. Zelf was ze van 2004 tot 2010 in behandeling bij het GGZ voor onder andere een schizoaffectieve stoornis.

Daar werd ze niet veel gezonder van.Ze heeft zich 2010 uit laten schrijven en haar eigen manieren gevonden om met haar problemen om te gaan, en weer gezond te worden. Ze laat je graag zien welke manieren haar en anderen wel geholpen hebben. Ook schrijft ze graag over andere culturen; zij hebben vaak een hele andere kijk op deze zaken dan wij. Wat kunnen we van ze leren?

Kijk voor haar blog op: www.charapel.com

Veteranen workshop

heyveteraan03Afgelopen zondag waren we in Tiel, in café Gertje om een tiental veteranen en enkele van hun partners te woord te staan. We gingen het hebben over stemmingsklachten en spanningsklachten.

Na enkele malen Zen-boogschieten met veteranen, onder leiding  van Jac Dongen, is er met Daniel Slaman contact gelegd en hebben we met de organisatie ‘2 Can Rule’,  deze workshop georganiseerd.

We hebben het gehad over enkele niet therapeutische handvatten om jezelf positief en goed op de rails te houden. Daarnaast bieden deze de basis om weer goed in je vel te zitten. Dit zijn de vijf kernpunten voor een gezonde levensstijl:

  1. Warme veilige relaties
  2. Gezonde voeding
  3. Beweging
  4. Meditatie / ontstressen
  5. Zingeving & in de Natuur zijn.

Het was een positieve dag met volop interactie, eigen ervaringen en feedback en  informatie vanuit de OplaadFabriek over de bovenstaande punten.

Lijkt het je ook leuk om zo’n dag te organiseren of een workshop te hosten, laat het ons weten.

Mindfulness voor jouw organisatie

Mindfulness in één dag

Voor wie is de Mindfulness Dag?
De mindfulnessdag is er voor je werknemers of collega’s.
Happiness = Productivity!

Meer rendabele werknemers en een geolied team dat lekker in hun vel zit en effectief
communiceert? Het kan! De Mindfulness-opleidingsdag zorgt voor o.a.:
● Werknemer-potentieel en werkresultaat (meer weerstand tegen werkdruk)
● Meer focus en werktevredenheid
● Verbeterde samenwerking
● Effectievere communicatie
● Minder stress klachten en irritatie
● Minder ziekteverzuim en minder terugval
● Meer werkplezier en plezier met collega’s onderling
● Evaluatie van de training & en de individuele deelnemers
Het maximaal in te schrijven aantal deelnemers is 10 per groep – meer in overleg.

 

mindfulness01

DE MINDFULNESSDAG ZELF
● Krijg snel enkele basistechnieken van mindfulness onder de knie
● Ervaar meer rust en vrijheid door meer ruimte in je hoofd
● Ontdek hoe je met meer aandacht in het hier en nu aanwezig kunt zijn
● Je leert de waarde in te schatten van leven en werken met meer aandacht.
● Wordt je bewust van je automatische piloot en hoe daar mee om te gaan
● Ervaar hoe je jouw automatische piloot kunt gaan beïnvloeden, jouw kant op.
● Het is een dag vol nieuwe inzichten, inspiratie en humor

WAT DOE JE OP DE MINDFULNESSDAG
Je gaat als deelnemer in 1 dag op een aandachtige ontspannen toegankelijke manier
kennismaken met mindfulness waarbij je op een speelse manier een aantal
basismethodieken aangeleerd zal krijgen. Het werken met deze basistechnieken gebeurt veelal op basis van je eigen ervaringen. Na deze Mindfulnessdag is het mogelijk om deze technieken toe te passen in je werk en je privé. Met het volgen van de Mindfulnessdag verval je minder snel in automatische reacties en ontstaat er ruimte voor een gezondere manier van reageren.

OPBOUW VAN DE MINDFULNESSDAG
Onderwerpen die gedurende de MINDFULNESSDAG aan bod komen:
• Wat is Mindfulness
• Aandachtig leven
• Mindfulness aandachtsoefeningen
• Automatische patronen herkennen

Tijden
De training bestaat, afhankelijk van het budget, uit 2 of 3 blokken in één dag of de volledige 8-weekse Mindfulness training. Voor één dag bestaat het uit 1 & 2 of 3 blokken:
Blok 1: 1 van 09.00 tot 12.00 uur
Blok 2: 2 van 12.00 tot 13.00 uur (Mindfull eten)
Blok 3: 3 van 13.00 tot 17.00 uur

Trainingsmateriaal
Je maakt tijdens de training gebruik van vereiste materialen zoals: syllabus en handouts.

Certificaat
Na afronding van de Mindfulnessdag ontvangen de deelnemers, op basis van
hun aanwezigheid en actieve deelname, het Mindfulness-certificaat van De Oplaadfabriek ondertekend door een erkende MBCT trainer (Evert). De OplaadFabriek is goedgekeurd door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en inzake de WTZi. De OplaadFabriek werkt slechts met getalenteerde en ervaren therapeuten en “Mindfulness based Cognitive Therapy” trainers.

Kosten
Laat ons een offerte maken op basis van uw budget. Vraag een hier offerte aan of via de
website: http://www.deOplaadFabriek.com. Bij akkoord u ontvangt van ons een factuur die voor de Mindfulnessdag voldaan dient te zijn.

Arrangement
Indien er de mogelijkheid is om de Mindfulnessdag in-company te organiseren kan er
gesproken worden over naast het faciliteren van de ruimte ook zorg te dragen voor de lunch en koffie en thee/water. Afhankelijk van uw beschikbare budget maken we graag een passende offerte voor u. Dit bespreken we graag vrijblijvend.

ACTUELE STARTDATA EN INSCHRIJVING
Neem voor beschikbaarheid of meer informatie contact op met De Oplaadfabriek.

AANVULLENDE INFORMATIE
Wil je deze training met je bedrijf, afdeling of samen met collega’s volgen? Laat de training dan in-company door ons verzorgen. De Oplaadfabriek ontwerpt ook programma’s speciaal op maat voor jouw organisatie.

Wil je hier meer over weten? Maak een afspraak en maak kennis met De OplaadFabriek.